MEI 2016

JoHo ligt de eerste week van mei nog steeds in Stuart, Florida, U.S.A.. Ze is nu bijna kaal, alles is opgeborgen. Een vreemd gezicht.
Binnen is ook alles aan de kant, in de voorpunt liggen de zeilen en andere grote spullen. Achter in het slaapgedeelte wordt de plaats waar de buitenboordmotoren een plekje krijgen.
Stiekem hebben we best veel spullen. Dat zie je dan ook pas als je alles moet opbergen.

Op 5 mei halen we ons anker op om vervolgens de Okeechobee Waterway op te varen. Dit is het kanaal tussen Stuart en het Okeechobee meer.
De eerst brug die we tegenkomen is wel erg laag, 53 voet waar deze 54 voet moet zijn, de hoogte van JoHo is 51 voet. Deze route hebben we ook in 2009 gedaan, maar dan andersom, dus zou dit geen probleem moeten opleveren. Maar waar we niet aan hebben gedacht is dat ofwel het waterniveau wat hoger is geworden de laatste jaren, ofwel die brug is gezakt (niet erg waarschijnlijk). Zo zie je dat wij de gevolgen van klimaatveranderingen aan de lijven ondervinden. JoHo vaart onder de brug door zonder problemen, maar het houdt niet over.

De verdere route is mooi en rustig. Tegen enen komen we bij de St. Lucie Sluis aan. We kunnen direct naar binnen, het schutten zal binnnen een paar minuten beginnen. Voor ons zijn twee motorbootjes aan het stuntelen bij het aanleggen in de sluis. Door deze actie worden wij de sluis weer uitgestuurd door de sluiswachter. Om gevaarlijke situaties te voorkomen.
Maar onze JoHo wil maar moeilijk uit de sluis, door de stroming wordt ze telkens naar stuurboord gezet en achteruit varen is al niet zo makkelijk met een zeilboot met een 3/4 kiel en skeg-roer. Na poging nummer zes wordt er dan eindelijk door die motorboten (nog wel tweemotorig en met boegschroef!) aangelegd en mogen wij de sluis weer in. De sluiswachter gooit ons lijnen aan die we op JoHo moeten vastzetten. Het verval is zo'n 2,5m, we gaan omhoog.
Het proces neemt 20 minuten in beslag, daarna openen de sluisdeuren en mogen we er met z'n allen weer uit.
Wij besluiten net voorbij de sluis te ankeren en morgen de reis verder voort te zetten. Als we een goed plekje proberen te vinden zien we pas hoe groot onze JoHo eigenlijk is. Het valt namelijk niet mee om te ankeren en de Waterway vrij te houden.
JoHo ligt eindelijk als we geroep van de kant horen. Daar ligt een motorboot waar twee mensen op staan te zwaaien. In eerste instantie komen ze ons niet bekend voor. Maar dan wordt er een bootnaam genoemd die we nog wel van de Carieb kennen en blijken Janice en Steve hun zeilboot te hebben ingeruild voor een motorboot. Rond vijfen komt Steve ons ophalen met zijn bijboot voor happy hour (onze bijboot is al kaal, geen motor of roeispanen). Een avondje lekker bijpraten onder het genot van een drankje.

De volgende morgen is JoHo met bemanning al vroeg onderweg. We motoren over de Okeechobee Waterway naar Indiantown. Het is idylisch, windstil, mooie zonsopkomst, overal vogel geluiden. Zo varen we naar de plek waar JoHo op de kant wordt gezet.
Rond elven komen we aan, we meren JoHo af en melden ons bij het kantoor van Indiantown Marina. JoHo staat ingepland voor een uur. De komende twee uur besteden we om de bijboot op te ruimen en een cover over de boot te trekken. Precies om een uur wordt JoHo door de travellift eruit gehaald. Eenmaal uit het water wordt ze afgespoten en naar haar standplaats gebracht. Een uurtje later staat ze en kan ik de laatste dingetjes doen. Gelukkig mogen we voor een nachtje aan boord blijven en die tijd hebben we nog hard nodig. In de tussentijd gaat John onze huurauto halen in Stuart.

Na een vrij koele nacht, wat bijzonder is voor de tijd van het jaar, lopen we nog een keer rondom de boot en vertrekken dan voor een weekje Orlando voordat we terug vliegen naar Nederland.
Met onze huurauto volgeladen met wasgoed en bagage rijden we door Florida's vlakke land. Koeien staan in de wei, de weilanden zijn omringd door slootjes. Halverwege steken er ineens een familie Sandhill Kraanvogels over. Vader voorop de kleintjes in het midden en Moeder sluit de lijn. Wat zijn ze groot en indrukwekkend. Na 3 uur rijden komen eind van de middag aan bij Westgate Resort in Orlando. Hier verblijven we onze laatste week in Amerika.

Na een relaxte week, checken we op 14 mei in voor onze vlucht Miami - Brussel. Afgelopen week zijn we nog een keer naar JoHo geweest om alle gewassen goed terug aan boord te brengen om via Vero Beach waar we nog een keer Penny zien terug te rijden naar Orlando.
De reis van Orlando naar Miami airport verloopt op zich goed. Rond vijf in de ochtend checken we uit en rijden dan meteen de mist in. Tot het Okeechokee meer is het erg mistig, wat zijn we blij dat we vroeg zijn vertrokken. Maar als het zonnetje eenmaal doorkomt is het snel bekeken met de mist.
Het afscheid van JoHo is altijd zwaar, al staat ze goed daar in Indiantown. Wanneer we haar weer terug gaan zien weten we niet. Dag JoHo, dag Amerika.

Op 15 mei, eerste pinksterdag landen we 1,5 uur te vroeg (!) in Brussel. Alles is uitgestorven. Dan het temparatuur verschil, we gaan van 32 graden in Miami naar 7 graden in Brussel. Dat is wel even wennen. Binnen 30 minuten staan we buiten met onze bagage en blijken John's ouders toch al op ons staan te wachten ondanks dat we veel te vroeg zijn, de toppers. Tijd om terug naar Nederland te rijden.
We verblijven een nachtje in Rosmalen, vervolgens verhuizen we naar het huis van vriendin Karin. Haar kat Dinges staat ons al op te wachten, waar bleven jullie nou? Dinges is zo blij dat ze na de eerste nacht een muis voor ons achterlaat, cadeautjes waar ik niet op zit te wachten.
De weken die volgen reizen we tussen Den Bosch waar Dinges iedere avond op ons wacht en Maasbommel waar ons huis staat. De huurders zijn er al uit en de komende weken gaan we Maasbommel weer 'ons huis' maken, met onze spulletjes. Maar opknappen hoeven we nu niet, alles ziet er prima uit.

In de tussentijd zien we familie, vrienden en kennissen.
Eind van de maand gaan we nog even op de valreep voor het afscheid van Angela en Henk, SY Mi Dushi. We hebben ze ontmoet met hun oude zeilboot in de Azoren (2009). Nu hebben ze een Contest 42 waarmee ze weer gaan reizen, richting Carieb en USA. Wij gaan zeilboot Mi Dushi zeker volgen. Dit zijn de dingen die ons zeilleven zo mooi maken. Je ontmoet andere zeilers en dan na een tijdje (kan soms jaren duren) kom je elkaar toch weer tegen. Heerlijk bijpraten, eten, drinken en naar hun geplande nieuwe avontuur luisteren.
Tja en wij hebben onze boot nu ingeruild voor het landleven, JoHo staat inmiddels ook te koop en we zouden wel eens een hele lange tijd in Nederland kunnen zijn. Weer wat anders, maar ook wij hebben er zin in na jaren rondzwerven.
Onze website blijven we updaten, al zal dat voorlopig niet iedere maand meer zijn. Maar we blijven connected met iedereen die ons de afgelopen jaren hebben gevolgd!