DECEMBER 2015

JoHo ligt in Lake Worth (Florida) en hier zien we Marion en Eddy uit Bonaire weer eens na 5 jaar tijd. De tijd vliegt voorbij. We spreken af bij de supermarkt bij ons om de hoek, vanuit hier zoeken we een plekje waar we rustig onder het genot van een hapje en drankje kunnen bijpraten.
Er is een hoop bij te praten, gelukkig hebben we de hele middag. We spreken af dat ze ons de volgende dag komen op halen om de verlichte bootparade te bekijken.

De volgende dag, zaterdag 5 december, regent het op en af. Vandaag is de verlichte bootparade van West Palm Beach naar Jupiter, maar het weer gooit roet in het eten.
Het plan is dus veranderd. Eddy en marion pikken ons met de auto op in de middag, waarna we richting Jupiter rijden. Hier wonen Mitchel en Jennifer met hun zoon, zij zijn de vrienden van Eddy en Marion waar zij bij in huis logeren. Hun huis is een droom, het kan zo in een van die woonmagazines, prachtig.
Eind van de middag wordt het plan parade veranderd, we gaan uit eten bij de Cheesecake Factory in Palm Gardens. Dit is vrij dicht bij onze boot en wij wisten niet eens dat deze bekende keten in de buurt zat. Laat ik meteen eerlijk zijn, dit is de eerste keer dat we hier eten. Bij de ingang staat een rij daar wordt je bang van, meer we besluiten toch met z'n allen te wachten. Na een 1,5 uur wachten (John en ik wachten nooit zo lang, dan gaan we lopen) is het eindelijk zover. Tijd om te eten, maar we passeren eerst de vitrine met allerlei soorten cheesecakes. Dan kun je vast je dessert uitzoeken... Je kunt het niet bedenken of ze hebben er wel een cheesecake-smaak van.
Na het hoofdgerecht zitten we eigenlijk vol en wij zijn niet de enigen. Er wordt besloten toch voor het dessert te gaan, maar "Amerikan style". We nemen het gewoon mee en eten het nu hier niet op.
Het is tegen tienen als we worden afgezet bij onze bijboot. We nemen een lang afscheid van iedereen, weten niet wanneer we elkaar weer eens gaan zien.

De dagen erna keren we weer terug naar het normale leven aan boord. Ook is het weers eens tijd om verder te gaan, alleen is het nog de vraag of het Cuba of toch weer Bahamas word. We willen het van het weer af laten hangen, als we voor eind van de week geen goed weerraam hebben naar de Bahamas dan wordt het de Keys en Cuba. Totdat we het verhaal van Ton en Gerrie SY Argo aanhoren. De laatste keer dat wij elkaar zagen was in Angilla in 2013.
Zij komen vanuit Cuba, waar ze prachtige tijd hebben gehad. Maar toen, toen moesten ze inchecken in Amerika. De eerste poging was in Key West, vervolgens Miami, Fort Lauderdale en West Palm Beach. Al deze ports of entry weigerden de Argo in te checken omdat ze uit Cuba kwamen. En we praten hier over een Nederlandse boot.
Uiteindelijk is het ze gelukt in St Augustine in te klaren, omdat er erg slecht weer aankwam konden de beambten hen niet wegsturen en hebben ze de Argo -uiteindelijk met gods gratie- ingecheckt. Aangezien wij in april terug moeten zijn in Amerika en dit risico niet kunnen lopen is voor ons de keus snel gemaakt. Cuba is nu dus nog geen optie voor ons.

Op maandag 14 december zijn we klaar voor vertrek naar de Bahamas. JoHo verlaat Lake Worth om naar de ingang van de Palm Beach inlet te gaan. Hier ankeren we voor een paar uur totdat de wind wat is afgenomen. Tegen het einde van de middag, net voordat het donker wordt vertrekken we.
We hopen nog net voor de komende bui naar buiten te piepen en deze te ontlopen. De regen gaat wel langs ons heen, maar de wind niet, die trekt aan. Hierdoor is de uitgang naar de Straat van Florida erg onaangenaam, de golven zijn stijl en kort waardoor JoHo voor onderzeeer speelt. Een golf komt zelfs onder onze buiskap door de cockpit in. Dit vind onze navigatiecomputer niet leuk, wonder boven wonder blijft die (dan nog) ondanks het zoute water werken.
Eenmaal buiten worden we getrakteerd op een prachtige nacht en een goede zeiltocht onder heldere hemel.

Na deze nacht is onze eerste stop bij Little Grand Cay. Deze is kort, John haalt nog net een simkaart aan de kant voordat het vliegende ongedierte ons wegjaagt. De nacht brengen we door op anker 5nm verderop bij Double Breasted Cays, waar het een heel stuk minder is met al het ongedierte.
Na een goede nachtrust zijn we weer onderweg. De komende dagen hebben we goede wind om naar Manjack Cay te komen. Dat willen we graag in daghops doen voordat de wind veranderd.
Manjack Cay ligt in het noordelijkste deel van de Abacos in de Bahamas. Hier willen we blijven voor kerst.

Eerste kerstdag vieren we met andere cruisers en de eigenaren van Manjack Cay, Bill en Lesley. Zij stellen hun huis open voor deze dag en trakteren ons op ham en kalkoen.
De cruisers-groep zorgt voor de bijgerechten en het dessert. Het eten was heerlijk en het gezelschap van de 30 man erg gezellig. Tegen de tijd dat we klaar zijn is de zon onder gegaan en is het tijd voor de laatste volle maans-party op het strand van het jaar.
Tweede kerstdag gaan we eind van de middag met 8 man op de moterboot "Intermission" van Brian en Teresa naar Green Turtle cay voor het lichtfestival. Het hele dorp is verlicht en op het basketbalveld is er typisch Bahamian eten en drinken. Tegen een uur of negen is er een verlichte golfcar-kerstparade (van wel liefst 5 wagentjes). De kerstman, kerstvrouw en kersthond ontbraken hier niet aan. Het was een hele belevenis.

Op 31 december verkassen we van Manjack naar Green Turtle Cay voor oudjaarsavond. Vanaf deze plek in de Bahamas gaan we het nieuwe jaar in.
We hopen dat 2016 net zo geweldig wordt als 2015.
Hierbij willen we iedereen bedanken die 2015 een super jaar voor ons hebben gemaakt. De gastvijheid was weer ongekend.