NOVEMBER 2015

De Intracoastal Waterway (ICW) vanaf de Pamlico Sound Outer Banks zorgt voor verrassingen. We hebben best goede zeekaarten maar in de staat Noord Carolina is de ICW op plaatsen ondiep. Nou steken we niet veel met onze 1,5 meter, maar hier is dat dus al snel te veel, wat we dan ook merken. Regelmatig gaat het maar net goed en het is opletten geblazen.
En dan zijn er nog van die 'zeilers' die de hele ICW motoren, behalve als ze je moeten passeren! Ineens gaat dan het zeil uit, totdat ze je hebben ingehaald, het lapje wordt dan weer snel ingetrokken. We zien zien dit een aantal keren gebeuren en vragen ons af waarom, tot iemand het uitlegt. Blijkbaar is het feit dat je aanprakelijkheid ineens heel anders ligt als je onder zeil bent de reden voor dit gedrag. De claimcultuur dus, niet de zeilerscultuur... Vreemde jongens die Amerikanen.
Tijd om dit stuk ICW te verlaten.

Op 4 november verlaten we South Harbour Cove. Bij de uitgang van onze ankerplek komen we (voor het eerst) even goed vast te zitten, we komen niet los op eigen kracht. Het is laag water en dan is het hier wel heel erg ondiep. Ongeduldig wachten we dan ook op hoog water en na 1,5 uur zijn we vrij om via Cape Fear de Atlantic op te varen. Het regent behoorlijk, maar er staat wel een goede wind.
We zijn uitgegaan op zo'n klein weerraam van 2 dagen. We pakken wat we pakken kunnen, dat hebben we intussen wel geleerd. Via de Charleston ingang (alweer in Zuid Carolina!) gaan we weer de ICW op. Het weer verandert, er ontstaat mist en het blijkt een hele goede beslissing om hier naar binnen te piepen. De gehele kust is onzichtbaar aan de Atlantische kant.

Het is zaterdag 7 november als we bij Factory Creek aankomen. Dit is een ankerplaats tegenover Beaufort in de staat Zuid Carolina. We varen hier in en dan wat rond voor een plekje en worden aangesproken door een man op een prive-dock aan de kant. Of wij Nederlanders zijn. Nou ja, kijk naar de vlag zeg, dat zijn we zeker! Nou, dan mogen we gratis aan zijn dock komen liggen!!
Eerst vragen we nog of dit geen grapje is, maar de man is oprecht. Als we liggen vraagt hij zelfs of we water en electra nodig hebben.
Dan moeten we een borrel komen drinken als we liggen zegt-ie.
Dit is onze kennismaking met Meindert en Gail. Meindert is geboren in Indonesie en na de oorlog met zijn ouders naar Nederland verhuisd. In de jaren 50 is de gehele familie weer naar Canada geëmigreerd. Hier bouwden ze een nieuw bestaan op in de landbouw. In Canada ontmoet hij ook zijn vrouw Gail.
Ieder najaar, als de oogsttijd voorbij is, vertrekken Meindert en Gail naar hun vakantiehuis in Beaufort. Bij deze lieve gastvrije mensen blijven we een week en hadden we nog weken kunnen en mogen liggen. Zij laten ons de omgeving zien en hier vieren we ook John's 44e verjaardag. We bezoeken historisch Beaufort op eigen gelegenheid, met onze fietsen. Wat een supertijd hebben we weer.

Op vrijdag de 13e - tja, wij zijn dus niet zo bijgelovig zoals die vele Amerikanen - nemen we afscheid van Meindert en Gail en Beaufort en zeilen richting Atlantische Oceaan voor weer eens een overnachter. De wind zou een mooie 15 knopen zijn en gelukkig is het deze keer niet zo koud. Ons doel is de grens met Florida te bereiken, een kleine 150 mijl.
In de avond wakkert de wind aan tot een stevige 25 knopen, wel vanuit de goede hoek dus hierdoor gaat JoHo als een dolle ondanks de vuile romp, al is het wat oncomfortabel onstuimig. Bij het ochtendgloren zien we de ingang van de St John's rivier al, we hebben een gemiddelde van bijna 7 knopen neergezet! Toch besluiten we hier naar binnen te zeilen en niet bij de wat minder goede inlet van St.Augustine. Als we binnen zijn gaan we vervolgens via de ICW verder naar beneden naar St.Augustine. Zo we zijn weer terug op bekend en goed onderhouden grondgebied, en als we later die dag St.Augustine inlet voorbij varen aan de binnenkant zijn we blij met onze beslissing. Het waait intussen een kleine 30 knopen en de zee daar is erg ruig. Er staan hoge brekers voor de inlet.

De dagen die volgen hoppen we van ankerplaats naar ankerplaats. Eenmaal in Dragon Point (Melbourne) stoppen we voor een aantal dagen. Het weer speelt niet mee, we zijn ook wel even toe aan een vaste plek en dus tijd om even te stoppen en Tammy en Jim te bezoeken. Op donderdag spreken we met Tammy af, Jim is helaas verhinderd door zijn werk.
Het was weer super-gezellig met Tammy. Eerst onder het genot van een kop koffie bijpraten en aan het eind van de dag een hapje eten. Daarna nemen we voor een langere tijd afscheid van elkaar, wij gaan weer een rondje zuid maken en het ziet er niet naar uit dat we snel in Melbourne terug komen.
In het weekend is er een markt waar men zelfgemaakte producten verkoopt. Van sieraden tot kerstdecoratie. Erg leuk rond te wandelen.

Na Dragon Point zeilen we op 24 november door naar Vero Beach voor onze volgende afspraak. Penny en haar zoon Iwan zijn te vinden in haar winkel A Bead Above. Ze is zo blij ons weer te zien, erg leuk te horen. In de winkel praten we weer bij en maken afspraken voor de volgende dag, Thanksgiving Day. Penny heeft geen afspraken en haar kinderen hebben al plannen. Nou, dat is dan snel geregeld. Ze pikt ons de volgende dag op Thankgiving Day op en gaan wandelen naar een parkje in de buurt.
Iedereen wenst elkaar een happy Thanksgiving, in Vero Beach Marina is een potluck (iedereen brengt een gerecht mee om te delen) in de middag. Wij slaan dit over want Penny laat ons Vero Beach en haar nieuwe adres vanaf eind December zien. Een deel kennen we natuurlijk al van ons verblijf in 2007.
Rond tweëen gaan we naar de Cracker Barrel waar men country food serveert, hier nemen we natuurlijk het Thanksgiving menu. Je krijgt een bord gevuld met typische thanksgiving gerechten, ham met cranberrriesaus, kalkoen, zoete aardappelpuree en vulling die ze in de kalkoen hebben gedaan als bijgerecht. Natuurlijk niet te vergeten de pompoentaart na. Als je je bordje netjes hebt leeggegeten zit je bommetje vol. Tijd om te relaxen. Aangezien er geen alcohol wordt geschonken stellen we voor om een afzakkertje aan boord JoHo te doen, zo gezegd zo gedaan en het is een gezellige avond.

Zo vliegen de dagen voorbij.
Na Thanksgiving gaan we weer verder. In twee daghops komen we in Lake Worth (West Palm Beach) aan. Hier hebben we onze boot acht jaar geleden gekocht. We blijven hier even om de plannen te maken voor de komende maand en om Eddy en Marion (Bonaire) te zien.