MEI 2014

Het is middernacht 1 mei als we op zeil Nassau in de Bahamas verlaten. Na het weerbericht van de komende dagen besluiten we in een ruk naar West Palm Beach te zeilen, voordat de noorden wind begint te blazen. We proberen zoveel mogelijk op zeil te doen omdat we in Amerika een onderdeel voor de waterpomp moeten installeren. En we weten niet hoe lang die in de huidige staat werkt...
Zo zeilen we ook deze nacht uit het nauwe gat van Nassau. Alles gaat goed tot we bij de ingang van de haven komen. Een groot containerschip komt binnen en dat betekent dat wij er niet langs kunnen. Meteen wordt voor deze situatie de motor gestart en draaien we om, tegen de stroming in. De zeilen worden ingenomen, zo blijven we tegen de stroming in naast het kanaal liggen todat het containerschip voorbij is. Eenmaal uit, zeilen op, motor uit, onze reis kan weer beginnen.
Er staat een goede bries, deze neemt langzaam af gedurende de ochtend. Tegen het eind van de middag wakkert de wind aan, wat resulteerd in 25 knopen wind als we de Lake Worth ingang moeten binnen zeilen op 2 mei. Da's is best zenuwslopend, de stroming is naar buiten in springtij en de wind hard van opzij, zogenaamde ripcurrents zetten ons dwars op de ingang, we lopen als een dronken crab naar binnen.
Eenmaal binnen bij West Palm Beach gooien we ons anker uit en bellen we in. Als buitenlander moet je dat doen anders heb je een groot probleem. Volgens de vriendelijke meneer van Homeland Securty zijn we officieel in Amerika, welkom. We zeilen nog even door naar de Lake Worth ankerplaats waar we 7 jaar geleden met deze boot begonnen. Het lijkt wel of we thuiskomen na een rondje Atlantic...

In Lake Worth blijven we een tijdje. Bestellen spullen via het internet om deze vervolgens bij FedEx op te pikken. Wordt de motor onderhanden genomen, nieuw onderdeel en ze loopt weer als een zonnetje zonder zout water te lekken. De boot bevoorraden, natuurlijk grote schoonmaak en de was. Af en toe wordt ook de innerlijke mens verwend met heerlijke malse ribs en all-you-can-eat sushi, alles zo lekker betaalbaar met de huidige wisselkoers.
Dan komt er een bericht dat ons weer laat zien hoe bijzonder bevoorrecht we zijn om dit alles mee te mogen maken. Een van onze ex-medewerkers van Tierra op Aruba heeft zichzelf in Nederland van het leven beroofd. Thomas is 23 jaar geworden, hij zag geen toekomst meer. Wij zijn hier stil en erg verdrietig van.

Op 12 mei vertrekken we weer, ons plan is weer eens veranderd. In plaats van buitenom in een keer naar het noorden te varen laten we dat voor wat het is. De nachten zijn nu nog te koud. In plaats daarvan pakken we de Atlantische Intra Coastal Waterway naar St Augustine, wat in het noorden van Florida ligt.
We zijn net van onze ankerplaats af of de eerste twee bruggen komen al in zicht. Deze gaan op tijd, de rest van de bruggen gaan op verzoek. We gaan behoorlijk wat bruggen passeren richting noord. Wat we niet gedacht hadden is dat we toch nog een behoorlijk deel op zeil kunnen doen. Dit is iets wat onze mede zeilers (Amerikanen) niet allemaal kunnen waarderen. Resulterend in een kinderklaaglied als blijkt dat de brugwachter op ons gaat wachten. "But they're sailing..." Hun wachttijd wordt nu 5 minuten langer...
Het is een prachtige tocht langs villa's, groene mangroves, prachtig. Overal duiken dolfijnen op, de zeekoeien zijn wat moeilijker te spotten en kaaimannen zien we deze keer helemaal niet.
Van het zeilen wordt men hongerig, tijd voor een soepie, heb net een aantal blikken in de aanbieding gekocht. Vandaag valt de keuze op cheeseburgersoep. Dit wordt heel interressant, op het moment dat ik het blik open, zou de kleur en geur al genoeg moeten hebben gezegd. Hup de pan in en opwarmen maar. Klaar, even proeven, bah bah bah. Zal proberen te omschrijven waar het naar smaakt. Iedereen kent de BigMac wel, nou deze smaak maar dan nadat die comsumptie terug naar boven komt... Geen succes.
Later die dag stoppen we in Fort Pierce voor onze overnachting. Deze nacht wordt onrustig, er moet ankerwacht gehouden worden. We hebben wind tegen stroming en dan doen boten hele vreemde dingen. We liggen met vijf andere op anker, naast ons een lichte catamaran, en wij zijn 15 ton zwaar...

Volgende ochtend zijn we weer vroeg paraat. Samen met een britse boot SY Free Spirit gaan we door de Fort Pierce brug. We babbelen even met elkaar als we elkaar passeren. Hun volgende stop is Melbourne om vrienden te bezoeken net als wij. Zo zeilen we omhoog en eenmaal in de buurt van Melbourne bellen we Tammy and Jim. Ze vertellen ons de beste ankerplek en staan ons op de brug al zwaaiend op te wachten. We nodigen ze uit aan boord van JoHo, ze komen wat later er is namelijk nog een boot aangekomen, ook goede vrienden en die willen ze bij ons in de buurt laten ankeren.
Dat blijkt de SY Free Spirit te zijn. Als zij ook zijn geankerd hebben we een Happy Hour bij ons aan boord tot in de late uurtjes, kei-gezellig.

Volgende dag (laat) in de ochtend gaan we ons eigen ding doen. We lopen via de brug naar de andere kant door een historische wijk naar de marina waar Tammy and Jim met SY Sweet Chariot liggen. Helaas ze zijn er niet. We besluiten om verder te wandelen naar de "dichtbij" zijnde Walmart om fietsen te scoren. We verkijken ons danig op de afstand en na 10 km zijn we blij als we deze winkel met airco kunnen binnenstappen en nog blijer als we er met fietsen uitkomen. We gaan lekker op de fiets terug naar onze JoHo.

Donderdag 15 mei worden we opgehaald door Tammy en Jim met hun auto, we gaan een dagje shoppen. Eerste stop is bij een enorme winkel, Bass Pro Shop genaamd, waar je alles voor outdoor activiteiten kunt kopen. Veel Redneks komen hier voor hun spullen. Een Rednek is een historisce term die wordt gebruikt in verwijzing naar arme blanke (boeren) in de zuidelijke Verenigde Staten. Deze winkel is werkelijk te gek, allerleiv wapens in de vorm van bogen, pistolen, geweren en messen zijn hier volop te verkrijgen. Wij kijken onze ogen uit, het gaat voor onze begrippen heel (veel te) ver.
Na een uurtje rond te hebben gestruind kopen we een apparaat tegen de muggen en ander ongedierte. Hebben we echt nodig volgens Jim als we naar boven varen. Fijn vooruitzicht.
Voor lunch stoppen we bij de Golden Coral, een all-you-can-eat buffet dat we nog van 7 jaar geleden kennen. Daarna zijn we het shoppen wel zat, Tammy en Jim zetten ons af.
Wij zij blij dat we aan boord kunnen, de lucht kleurt bijna zwart en er zijn tornado waarschuwingen. Dit alles gaat gepaard met hevige regenval, wat onze watertanks weer volledig vult na deze bui. De hevige winden blijven gelukkig uit, achteraf horen we dat die 20 mijl hogerop zijn langsgeraasd.

Na een afscheid op zondag 18 mei, zijn we weer onderweg op maandag 19 mei. We kunnen bijna alles zeilen, op het laatste stuk bij Cape Canaveral na. Hier blijven we een aantal dagen wachten op de lancering van een Altas V raket.
Je moet er wel wat voor over hebben.
We delen de ankerplaats met duizenden anderen, muggen, vliegende kevertjes, vliegen je noemt het maar op. Als klap op de vuurpijl blijkt de lancering op donderdag 22 mei tegen te vallen. We zien meer op de foto's dan met het blote oog. Tijd om door te varen.

Op 24 mei pakken we bij aankomt in St. Augustine een mooring op. Dat doen we niet vaak, maar met de dinghy aan het dock kost het ook 10$, een mooring is 20$ en daar zit dan douche, wifi en dinghy dock bij in. Waar voor je geld dus.
Dit is oudste stad van Amerika en hier blijven we een paar dagen tot na Merorial Day. De Amerikaanse dag ter nagedachtenis van alle gevallen militairen.
De stad is prachtig maar erg toeristisch, je kunt over de koppen lopen. En waar toeristen, daar hoge prijzen. We wandelen door de stad totdat onze voeten niet meer kunnen. De laatste dag gaan we met de trolley nog eens door St Augustine. Wij vonden het geweldig, volgend jaar is er het 450 jaat bestaan van St Augustine. Dat wordt iets speciaals, zelfs het Spaanse Koningshuis komt hiervoor naar St Augustine. Eens zien of we dan in de buurt zijn.

27 mei gaan we weer verder omhoog via de ICW naar Jacksonville. Helaas kunnen we op dit stuk erg weinig zeilen. Het stuk naar Jacksonville doet ons erg denken aan de Portugese zuidkust, ook hier moet je meer rekening met de getijen houden. Dit merk je vooral goed als we de St John's rivier op willen naar Jacksonville. We lopen gemiddeld 2 knopen en dat schiet niet op.
De St John's rivier doet ons een beetje denken aan de Waal. Brede rivier met industrie en huizen aan zijn oevers. We vinden een mooi ankerplaats net voor het centrum van Jacksonville. Hier worden de plannen voor de volgende maand gesmeden.