Januari 2014

De eerste dagen van het nieuwe jaar zijn zo voorbij. Op zondag 5 januari zwaaien we Sander en Peet weer uit na twee weken aan boord van JoHo. Het weer heeft de afgelopen weken niet mee gespeeld waardoor we niet veel hebben kunnen zeilen en wat we hebben gezeild was best pittig. Door dezelfde swell ook erg rollerig buiten. We zijn wel op meerder plaatsen in de lagoon geweest met JoHo, maar dat is lang niet zo leuk als naar andere eilanden varen.
Gelukkig is er dan de mogelijkheid om vanaf St Maarten ferries te pakken naar andere eilanden en dat hebben ze dan ook gedaan.

De eerste dagen is het stil aan boord, wij zijn druk om alles weer op orde te krijgen. Was wordt weggebracht, we bevoorraden de boot, een grote schoonmaakbeurt en dan maar wachten op goed weer om naar Puerto Rico te varen. Dat laatste valt in het water. Na 1,5 week ziet het weer er nog steeds niet goed uit.
Plannen worden veranderd, we stellen Puerto Rico uit tot na de St Maarten Heineken Regatta en blijven voor de komende weken rondom St Maarten. Er zijn genoeg gezellige momenten met oude en nieuwe zeilers, regelmatig hebben we een happy hour aan boord JoHo. Op 13 januari nemen we afscheid van oa SY Secret Smile en Cat Miss Molly.
Hoog tijd om voor onszelf ook eens een ander uitzicht op te zoeken.

Rond 10 uur op 14 januari varen we door de nieuwe Causeway Bridge midden in de Lagoon op de Nederlandse kant. De Franse brug werkt al een aantal dagen niet en wij worden daardoor gedwongen door de Nederlandse brug naar buiten te varen. Eenmaal buiten varen we via de kustlijn van St Maarten omhoog naar Anguilla. De wind is goed en we genieten van een mooie zeiltocht die uitkomt in de prachtige azuur blauwe baai van Road Bay.
Road Bay is drukker dan we verwacht hadden, we genieten van een mooi zonsondergang en een prachtige sterrenhemel in de avond.

Na een rustige nacht op anker met uitzicht op een megajacht als buren, varen we met onze dinghy naar de kant om in te klaren. Hierna gaan we te voet verder, langs de rand van het zoutmeer vinden we een pad dat de berg op loopt. Nou ja, wel met wat aanwijzingen, anders hadden we het nooit gevonden, het is echt een geitenpad.
We zijn erg benieuwd naar het uitzicht dus gaan we toch door het struikgewas naar boven. Het paadje is al lange tijd niet meer gebruikt en flink overwoekerd maar het brengt ons wel naar boven. Het uitzicht is mooi en we genieten volop. Iets verderop vragen we naar de weg rondom het zoutmeer, terug naar Road Bay en we volgen de aanwijzingen.
Nu staat er net om de hoek een hond te kwispelen midden op straat en wij waren nog wel gewaarschuwd voor honden... maar dit is een oude lieverd, doet niemand kwaad dat is meteen duidelijk. De eigenaar komt even kijken, Pete blijkt een Nederlander te zijn die hier 6 maanden per jaar met z'n vriendin vertoeft. We worden direct uitgenodigd en hebben een geweldige middag met leuke mensen op een prachtige plek, wat een uitzicht hebben ze over de noordkant van Anguila met zijn riffen, echt prachtig.
Darline brengt ons terug naar de haven en we spreken af om die avond samen een hapje te gaan eten. Eenmaal aan boord breekt de hemel open en lijkt het er even op dat onze afspraak niet doorgaat, maar tussen de buien door varen terug naar de kant waar we Pete, Darline en haar twee vriendinnen Sherry en Jacqui (de eigenares van het restaurant) weer zien. Erg lekker eten, betaalbaar en erg gezellig.

Voor de volgende dag hebben we plannen om naar de andere kant, Rendezvous baai te lopen. Het zonnetje schijnt, er is geen pad dus lopen we langs de weg naar de andere kant van Anguila. Best een eindje wandelen, vals plat dus dat valt tegen. Gelukkig heb je het op de terugweg dan weer mee.
Het eilandje is vrij vlak, niet echt spectaculair maar heeft wel prachtig witte bounty stranden. Als we bij de eerste de beste strandtent stoppen voor een drankje zien we Darline, Sherry en weer een andere vriendin (we leren zo langzaamaan heel Anguila kennen, erg leuk). We nemen bij hun aan de tafel plaats en babbelen onder het genot van een heel koel drankje over van alles en nog wat.
Halverwege de middag lopen we langs de waterkant naar een volgend tentje. Ook hier kennen Darline en Sherry weer iedereen, gitaren worden van stal gehaald en er wordt een lekker stukje muziek gespeeld, de zon brand op ons bolletje en de wind verkoelt, het uitzicht is adembenemend, een hagelwit langgerekt strand met palmbomen en in de verte (aan de overkant) de heuvels van St Maarten. Waren we nog niet in tropische sferen dan zijn we het nu wel.
We krijgen goddank van de dames een lift terug en spreken meteen af om zaterdag met z'n allen een stranddag te houden.

Zaterdag 18 januari worden we dan opgehaald voor een stranddag bij Smokey's, lekker lunchen, luieren en zwemmen in behoorlijk fris water, brrrrrr. 24 graden koud, dat is weer ff wennen!
Er is muziek van een bandje en iedereen danst en heeft plezier. In de baai liggen een aantal motorboten te schommelen op de swell die hier behoorlijk sterk binnen loopt.
Niet een plek waar wij met onze JoHo willen liggen. Het eten is weer goed en redelijk betaalbaar, wat niet voor de drankjes opgaat, alhoewel het naar Anguila maatstaven niet duur is. Na een fantastische zonnige dag nemen we afscheid van Sherry en Darline. Darline vertrekt morgen naar de USA voor 2 weken. Pete komt morgen gezellig bij ons aan boord borrelen, doen we een nederlands avondje samen met nog een stel dat naast ons voor anker ligt.

Maandag in de ochtend, na een super gezellige avond met Pete en Ton en Gerrie van SY Argo, checken we uit. Langs de noordkust zeilen we richting het oostelijke puntje van Anguilla waar we tussen het hoofdeiland en Scrub eiland koers zetten naar Tintamare, weer een ander eiland aan de franse kant van St Maarten.
Bij aankomst in Tintamare zijn alle moorrings bezet, maar liefst 4 (waar er 17 zouden moeten zijn volgens het boekje) en staat er een swell van heb ik jouw daar. De beslissing is snel gemaakt, we gaan lekker door naar Grand Case. Ook nu zeilen we weer dicht langs de kust wat mooie plaatjes opleverd.
Net voor zonszondergang gooien we ons anker uit, we zijn er. Hier blijven we een paar dagen. Morgen is de Grand Case Carnaval avond met live music, eettentjes en een mini parade. Feest!

Als blijkt dat op donderdag 23 januari de franse brug nog steeds niet open gaat, besluiten we door te zeilen naar Saba. De wind is met 15 knopen uit het oosten ideaal. De zeiltocht verloopt heel voorspoedig tot dicht bij Saba, hier worden de golven wat hoger en de zee is direct een stuk vervelender. Maar we zien de mooringen al liggen, we hebben 28 mijltjes in 4 uurtjes geklaard, dat was erg leuk geweest met Sander en Peet.
Er zijn niet veel boten op de moorringplaats, in de avond tellen we er vier met ons erbij. John gaat voordat het donker wordt nog even inchecken in Fort baai, met zijn dinghy zo'n kleine 1,5 nm verderop. Voor de terugtocht heeft hij een lift geregeld, onze dinghy hangt achter een Amerikaanse boot en vlakbij wordt hij afgezet.
Nog wit rondom de neus komt hij terug aan boord van dit avontuur. Net om het hoekje krijg je blijkbaar wind tegen stroming waardoor hij bijna gelanceerd werd met de dinghy. Niet zo best want dan zou je in open zee erg snel afdrijven. Maar goed dat dat goed is afgelopen.
De omgeving van onze ankerplek is erg indrukwekkend, hoge bergmuren met diepblauw helder water. Het rolt behoorlijk maar je moet er wat voor over hebben om met je eigen boot naar Saba te gaan. Een uur na zonsondergang zien we in het water beestjes die als een lamp aan en uit gaan. Een geweldig gezicht, voor het laatst gezien in Guadeloupe.

Volgende ochtend, na een onrustig nacht, varen we met onze dinghy toch maar naar Fort Bay. In Well's Bay staat vandaag een enorme swell, te gevaarlijk om met de dinghy hier aan land te gaan. Dan maar die (iets minder) gevaarlijke tocht naar Fort Bay.
Het weer is helaas weer eens totaal omgeslagen, kwamen we gister met zon en rustig weer aan land, nu regent het pijpestelen en waait het de pannen van het dak. Het ziet er naar uit dat dit niet gaat veranderen. We regelen met nog een andere boot een taxi voor de dag. Via de stijle wegen rijden we omhoog naar de Bottom, de taxi stopt op ieder uitkijkpunt en zo rijden we door naar het plaatsje Windwardside. De anderen stappen hier uit voor hun wandeling naar de top van Mount Scenery, maar het regent ondertussen zo hard dat wij besluiten dit niet te doen, te glibberig en je ziet niks.
Wij charteren de chauffeur om ons door te rijden naar Flat Point trail, via Hell's Gate. Tussen de buien door wandelen wij naar de flat point tidepools. Het landschap hier is vulkanisch, ruig en prachtig. In de verte zien de kortste commerciele landingbaan ter wereld liggen, slechts 400 meter. De piloten die hierop vliegen krijgen een speciale cursus om er veilig op te kunnen landen. Eenmaal terug in de taxi begint het weer te regenen. Wij stoppen bij Windwardside op 500 meter hoogte en stappen uit, het is koud (20 graden!) en tijd voor een warme chocolademelk met een appelflap (ja, een echte nederlandse appelflap).
We lopen wat rond door het plaatsje en worden 2 uur later weer met de anderen die ook weer zijn teruggekomen van de wandeling terug gereden naar Fort Bay. Saba is een prachtig eiland, wild, groen, goed onderhouden, geen massa toerisme, echt iets aparts. Wij zijn dan ook blij dat we bij onze tweede poging wel aan land konden, twee jaar geleden ging dat vanwege de enorme swell niet. We hebben volop genoten ondanks dat het weer het heeft laten afweten.

Saba laten we achter ons op zaterdag 25 januari, ondanks stevige oost-noordoost wind kunnen we toch ineens koers zetten naar Simpson Bay op St Maarten. Fijn dat JoHo zo hoog aan de wind varen kan. Het is wel een ruige en natte tocht terug, ze loopt weer als een duveltje met 6 knoop gemiddeld en dat geeft veel golven over het dek en zelf de hoed. Maar gelukkig ben ik niet zeeziek, alleen moe omdat ik de afgelopen nachten op Saba niet heb kunnen slapen van het rollen op de ankerplaats op Saba.
Weer eenmaal door de Nederlandse brug (de franse brug werkt nog steeds niet), blijkt dat we niet door de Causeway brug in het midden naar de franse kant kunnen. Er staan 5 grote 40 voets containers met vuurwerk klaar voor de officiele opening van de brug vanavond. Daar gaat mijn idee van een vroeg avondje rust, John wil dit zeker meemaken.
Rond achten begint het spektakel, de brug veranderd in verschillende kleuren met LED-lichtjes en ergens op de achtergrond horen we feestmuziek. Dan barst het vuurwerk los, het is ongelofelijk mooi. Dit heeft wat centen mogen kosten zeg, hoezo gaat het slecht met St Maarten.
Maar wij hebben genoten vanaf de eerste rang op onze JoHo.