September 2012

Mount Hartman Bay is de plaats waar we voorlopig blijven, het ligt hier rustig en het water is helder, zodat je er lekker in kunt zwemmen, drijven en voornamelijk afkoelen. We nemen voorlopig afstand van onze groep vrienden omdat we willen beginnen met de belangrijkste klussen die op onze lijst staan. Deze lijst is ondertussen behoorlijk lang geworden. Deel 1 bestaat uit de buitenkant van onze JoHo te schuren en schilderen en hiermee bedoel ik de zijkanten en achterkant van de boot. Dit kan alleen als het heel rustig is en de weergoden zijn met ons. Totaal geen wind en het water is als een spiegel.
Vroeg in de ochtend wordt er gewerkt, soms zelfs laat in de middag, begin avond. Na een week flink bikkelen is JoHo weer prachtig blauw. Nog even de bootnaam op de achterkant bijwerken en de eerste grote klus kan van het lijstje geschrapt worden. Daarna komt de binnenkant van de kap aan de beurt, schuren en schilderen, de muziekboxen zijn verroest, moeten worden vervangen en krijgen een nieuw frame omdat de maat van de speakers weer eens anders is dan die in de USA gekocht. De houten kuiprand die hebben we al in Suriname vervangen en wordt voor de eerste keer geschuurd. Het is hardhout en buiten afkitten van de randen blijft het hier bij. Het geheel ziet er mooi afgewerkt uit.

Tusen de klussen door gaan we nog op excursie naar een meer en watervallen, verder bezoeken we het "King of de Grill" festival op Grenada. De laatste is een BBQ-wedstrijd, er zijn weinig buitenlanders te vinden en zo ontmoeten we via John die overal zijn neus in steekt een aantal lokalen. Deze familie nodigt ons op vrijdag 6 september uit om bij hun ooms restaurant te komen eten. Het wordt een klein feestje die avond en later in de maand ontstaat er zo een hechte vriendschap tussen de familie en onze bootvrienden.

Deel 2 van de klussen, ons belangrijkste doel waarvoor we veel uitgaansgelegenheid voorbij laten gaan bestaat uit het lakken van houtwerk en het onderhanden nemen van de natte cel (douche) achter. In de kleine ruimte wordt de douchebak en het toilet vervangen, de randen opgepoetst en de gehele ruimte opnieuw geschuurd en geschilderd.
Dat schilderen wordt bemoeilijkt door ons eigen zweet. Het is warm en vochtig, zodat je bij het minste of geringste al behoorlijk zweet. Het is dus niet bevordelijk voor de verf als er zweetdruppels op/in komen. Als de een schildert, wordt die door de andere afgedept. Dit zorgt voor lachwekkende taferelen met als eindresultaat wel een prachtig opgeknapte natte cel (of mag ik nu badkamer zeggen).
De luiken in het vooronder en achter worden geschuurd en geschilderd, dit een makkelijk klus. Een aantal dingen zijn aan vervanging toe. Gelukkig hebben we veel reserve onderdelen aan boord, alleen is het de vraag waar bepaalde dingen liggen. Als je al jaren niet naar deze dingen hebt omgekeken... Nog een klus erbij, het digitale bootoverzicht moet bijgewerkt worden aankomende weken.
Ook onze motor krijgt weer een beurt, olie verversen, filters vervangen en alles nakijken, dan blijft ze lopen als een zonnetje.

Deze maand staat ook in het teken van beslissingen. Het plan om door het Panamakanaal naar de Pacific te varen zetten we in de ijskast na het nieuws dat John's Pa Leo een hartinfarct heeft gehad. Gelukkig waren ze er op tijd bij waardoor de schade beperkt is gebleven, maar in dit soort situaties zie pas hoe moeilijk het is dat je ver van alles vandaan zit. Even snel naar Nederland vliegen is er niet bij vanaf Grenada, maar hier lukt het wel in een paar dagen. Dat kunnen we in de Pacific dus helemaal vergeten, dan duurt het minimaal een week. Buiten dat het vliegen van daaruit nog zeker drie keer zo duur is.
Aangezien Leo binnen een week weer thuis is en de vooruitzichten goed zijn hoeven we gelukkig niet naar Nederland. Wel fijn dat we in het internettijdperk leven, even skypen en je bent weer op de hoogte met beeld en geluid.

Zaterdag 7 september gaan we weer eens hashen (wandelen), dit keer is het in de omgeving van Gouyave aan de noordwestkant van Grenada. De wandeling gaat door een plantation omhoog, over verharde wegen en kleine modderpaden. De uitzichten zijn fantastich, de lokale bevolking super vriendelijk, ze zwaaien en wijzen de weg. Bijna aan het eind, als we denken alles te hebben gehad, glijdt John uit op een modderpad en verdraait zijn beide knieen. Met veel pijn legt hij toch nog het laatste stuk af, daarna snel ijs regelen voor op zijn knieen. De blessure is niet binnen een paar dagen over en rustig aan doen is toch wel wat moeilijk voor mijn manneke, dus duurt herstel nog langer.
Bij een stranddag kan je weinig verkeerd doen met je knie dachten we. Met onze groep en de lokale familie die we bij King of de BBQ hebben ontmoet gaan we op zondag 15 september naar Egmont Bay. We worden met de auto opgehaald. Er zijn lokale gerechten als verse vissoep en callalou (lijkt op spinazie) lasagna. Lisa maakt haar beroemde rauwvlees aan de riek voor de BBQ en Stacy heeft Pulled Pork (een soort stoofvlees van varkensvlees). Het is mooie relax dag. Maar aan het eind weet John toch weer over een steentje te slippen en is hij weer bij af wat zijn knieen betreft.

Eind deze maand zijn alle grote klussen gedaan en de rest wordt wel weer in Martinique of St Maarten aangepakt. We liggen al weer veel te lang op een en de zelfde plek wat ons betreft. Tijd om ons anker weer te lichten. Het is eind september als we Mount Hartman Bay verlaten om langzaam langs de westkust omhoog te zeilen naar Carriacou. Volgende maand hoppen we via kleine eilandjes verder omhoog op zeil zodat we ergens begin november in Martinique kunnen zijn. Aangezien het orkaanseizoen tot halverwege november duurt willen we niet te snel omhoog, je weet maar nooit.