Augustus 2012

Het is regatta-tijd in Carriacou, de komende dagen staan vol van activiteiten in het water en op land. Met onze vaste groep Lisa, Dave, Rene, Stacy, Pat, Darnell en de Johootjes wordt het weer een dolle boel.
Op 2 augustus helpen we met de veiling en verkoop van 2e hands bootspullen voor het kinderstudiefonds. Samen met Sam runnen we de Hollandse Hoek en zoals het hoort zijn we Nederlanders goed in verkopen. Dit jaar halen we een record bedrag op van EC $1250,- en trots als een pauw verlaten wij het gebouw. 's Avonds nog even happy hour doen met de groep en plannen maken voor de volgende dag.

Het zooitje ongeregeld, zonder John die ligt grieperig in de kuip, gaan we met een busje naar Hillsborough voor de lokale regatta. Het is er druk, eerst genieten we van een BBQ-kippepoot met salade om vervolgens onverwachts op een motorboot van vrienden van Lisa te belanden. Rum en luide music schalt van het bootje en zo laveren we tussen de zeilboten die zich klaarmaken voor de race. Eind van de dag is iedereen in de olie, behalve ik natuurlijk. Lisa valt nog even in het water, het is dolle pret.
Dagen later wordt er nog over ons bootje met die dronkenlappen gesproken (en weet John precies wat-ie heeft gemist).
Eenmaal terug op land blijkt later wel dat we Miss Wet T-shirt hebben gemist, er is wel nog een wedstrijd exotisch dansen aan de gang. De dames schudden op de carnalvalshits 2013 ''Rolly polly'' hun bevallig kontje. De billen kunnen onafhankelijk van elkaar worden bewogen de mannen in onze groep zijn door het dolle heen. Wat een spektakel, de winnaar is miss Carriacou en ja ze heeft terecht gewonnen.

Na al het gefeest gaat JoHo op 6 aug het water uit, het onderwaterdeel heeft een nieuwe verfbeurt nodig. We hebben besloten om dit niet in Trinidad te doen maar hier in Tyrrel bay in Carriacou. Een van de reden is dat hier nog een briesje staat en het regent weinig, verder niet te vergeten dat de prijs heel goed is. De keus was snel gemaakt.
Het meeste werk wordt door de bootyard gedaan, John heeft als hoofdtaak ons roer aan te pakken. De vorige eigenaar heeft ooit iets geraakt in New York, vertelde hij ons. Alleen de reparatie was erg slecht uitgevoerd en dat klopt. John heeft flink te halen om ook dit op tijd klaar te hebben. Het lukt en binnen 5 dagen ligt JoHo weer in het water en daar zijn we (vooral ik) heel blij mee. Op het land is het veel warmer, de temparatuur slijgt geregeld naar 36 graden celcius en in de avond en vroege morgen zijn er hordes muggen, niet echt fijn.
Door toedoen van SY Pipe muh bligh en SY Ke Ola Kai wordt onze staat op het land verzacht, iedere avond worden we uitgenodigd voor eten, afkoeling en gezelligheid. Dank je wel Bozuns.

Het is zaterdag 10 aug, heel vroeg vertrekken we vanuit Tyrrel Bay, grootzeil op, genua uit. Net voorbij white eiland, halen we de genua in en doen alles op grootzeil. Het tempo is rustig, vandaag pakken de toeristenroute. Dicht langs de eilanden en de kust van Grenada zeilt JoHo, wij genieten van het uitzicht. even zijn we bang dat we een flinke regenbui op ons kop krijgen. Deze gaat vlak achter ons langs. Rond het middag uur goeien we ons ankeruit bij SY Island Dream, SY Pipe muh Bligh en SY Ke Ola Kai in Grand Mal Bay. Happy hour aan boord van SY Island Dream en de avond eindigd met rollen op de ankerplaats.

Na een nacht van weinig slaap, we rolden regelmatig uit bed, zijn we uitgenodigd voor een feestontbijt op SY Ke Ola Kai. Lisa is jarig vandaag. Het wordt een typisch amerikaans ontbijt met worst, een soort pannenkoekjes, ei en champagne.
Proost Lisa, nog vele jaren, we zingen in alle talen.
Na dit ontbijt verkassen we onze boten naar de ankerplaats bij St George, zo'n half uurtje verderop. In de avond feesten we nog even door aan boord van SY Pipe muh Bligh. Iedereen brengt iets te eten en drinken mee. Super gezellig.

Maandagmorgen, het is 5 uur, vandaag 12 augustus barst het Carnaval op Grenada los. John is doodop na al het werken zo net na dat griepje, dus hij blijft aan boord. Ik ga met Rene, Stacy, Lisa en Dave mee naar de Jab Jab Mas. Dit is een lokale optocht om te vieren dat de slaven in het slaventijdperkt hun vrijheid kregen. Dit ging natuurlijk niet zonder slag of stoot.
Je ziet de lokale bevolking bedekt in afgewerkte olie en gebroken kettingen. Het ziet zwart van de mensen (door de olie) en dat geeft op dit uur van de dag een surrealisties gevoel. Maar de sfeer is goed en ook wij moeten er aan geloven. Verf en olie zorgen er voor dat ook wij erbij horen. Bij terugkomst aan boord van JoHo wordt ik direct verbannen naar het zeewater, eerst de boel van mijn lijf schrobben en daarna mag ik pas aan boord.
In de middag gaan we met z'n allen behalve Stacy (teveel bier in de ochtend gaat niet goed) naar de Grote Parade. De parade is mooi maar niet georganiseerd. Hierdoor moet je soms 20 minuten wachten op de volgende groep. Rond 7 uur in de middag eindigt deze optocht en wij blijven op land voor de avond, de Jump Up parade, de rest gaat nog even terug naar de boot. Ons geduld wordt flink op de proef gesteld en halverwege de avond gaat iedereen behalve Rene, John en ik terug naar de boot. Rond 23.20 begint de licht-parade met live muziek. Iedereen springt, zingt en zwaait met lichtgevende items. Heel indrukwekkend.
D
it was een hele lange dag.
De volgende dag doen we het nog eens dunnetjes over, daarna komt er weer rust in ons leventje. Nou ja, voor mij dan. John wil op anker de zijkant van de romp schuren en schilderen.

Daarom verkassen we weer eens zuid en gooien op 17 augustus ons anker uit in Prickly Bay. Na een paar een onrustige dagen op anker, gaan we verder naar Mount Heartman Bay want met zuid wind lig je totaal verkeerd in Prickly en dat blijkt. JoHo is niet meer te houden, rolt zo erg dat we bijna met onze gangboorden het water raken. Ik ben zelfs zeeziek op anker, ja dat kan echt. Een zeeziektepil brengt uitkomst.
Maar goed, de volgende ankerplaats. Mount Hartman wordt de baai waar we de zijkanten van JoHo gaan schilderen. Het is hier rustig en aangezien John dit vanaf het bijbootje gaat doen kunnen we geen hobbelig water hebben. Eerst moet er geschuurd worden en dat neemt een aantal dagen in beslag, tja dan zie je het verschil met ons vorige bootje.

Ook roepen we al weken dat we een keer een Hash willen doen, maar het kwam er maar niet van. Hashing is een populaire aktiviteit in Grenada. Hele groepen lokalen, studenten en boters gaan dan met z'n allen een wandeling maken ergens op het eiland.
Op zaterdag 24 augustus gaan wij onze eerste doen samen met Rene en Stacy. Alle nieuwelingen worden ingezegend met bier en daarna mag je aan de bak. Er zijn drie mogelijkheden: bambi (makkelijk), medium (gemiddeld) en de run (het hele tracjekt hardlopen). Na de eerste berg, hier noemen ze het een heuvel, maak je de beslissing. Voor ons werd die gemaakt, gewoon medium. Het is best een pittig traject, veel klimmen en gelukkig zit er ook een vlak stuk in voor al die Nederlanders (2 stuks in het totaal). De sfeer is super gezellig, iedereen praat met elkaar. Tegen het eind wordt er nog een genade klap uitgedeelt. Er staat nog een flinke klimt op het programma en met de tong op onze schoenen maar apetrots komen we aan het eind. Gehaald, tijd voor koele versnappering, en pssssssss even in zee afkoelen.

Voor je het weet is het al weer eind van de maand, onze JoHo is bijna helemaal geschilderd. Hopen dit begin volgende maand af te ronden, daarna proberen we zoveel mogelijk klussen weg te werken zodat als het oorkaanseizoen voorbij is wij weer lekker kunnen gaan zeilen.