Het leven op Bonaire gaat zijn gangetje. We genieten van iedere dag zon, wel even wat anders dan in Nederland. Hier hebben ze geen weerman/vrouw nodig, iedere dag is het gemiddeld 30 graden met een lekkere 'breeze' en over het algemeen zonnig. Dat betekent wel als je iets wil doen dat je dat vroeg in de ochtend moet doen. Zoals het schuren van de garage. Eerst alles afspuiten en daarna even een schuurpapiertje erover (da's nieuw hier, al verkopen ze wel schuurmachines en schuurpapier hoor...). De eerste laag grondverf zit er ook al op.

Onze buren Ans en Rob gaan samen met Ans haar ouders op een cruise naar Midden en Zuid Amerika. Omdat Ans in een rolstoel zit kunnen ze op Bonaire opstappen, een uitzonderingspositie. Op vrijdag 19 april is het zover. Eerst worden hun honden Apollo en Nikky bij ons thuis gedropt en daarna rijdt ik met het hele span naar het cruise schip. We nemen voor een week afscheid.
Eenmaal weer thuis mengt zich een derde hond (Marley) zich in het feestgedruis. Drie Honden, twee grote die lekker met elkaar spelen en een kleintje met vreselijk heimwee. Die dag blijven we maar gewoon thuis, geen happy hour. De honden moeten eerst wennen. 's Nachts worden we regelmatig gewerkt door Apollo, bij ieder geluidje zet ze het op een geblaf. Gelukkig voor ons is dat de rest van de week minder vaak voorgekomen. De resterende week is het een drukte van jewelste in huize Lagoen Hill 52. Zowel de honden als wij hebben ons niet verveeld...

Na een enerverende week gaan we de laatste week van maart weer eens samen duiken. Tot nu toe waren mijn oren het probleem, en als je niet kan klaren wordt er natuurlijk niet gedoken. De laatste keer was zo'n vier jaar geleden in Egypte, sind die tijd zit ik met dat oorprobleem. Alle begin is moeilijk zo ook deze keer weer. Gelukkig had John een mooi plekje voor mijn 'proefduik' uitgekozen. De beloning was groot, een schilpad die absoluut niet bang is zwemt langs en knabbelt nog even aan het koraal. Het koraal was trouwens best mooi op deze plek, er was nog genoeg kleur. Ik had de afgelopen maanden zoveel negatiefs over het koraal gehoord. Kijk, dat het ook onderwater veranderd is logisch, vervuiling, orkanen en het opwarmen van het water zijn daar mede oorzaak aan, maar het valt allemaal best mee. Aankomende weken gaan we andere dive site's testen.

Dan volgt er een verrassing op Lagoen Hill. Bij een avondwandeling ontmoeten we Ron en Ine, een stel dat we nog van onze vorige vakantie op Bonaire kennen (in 2003). Zij zijn in Nederland nog bij ons thuis geweest en we hebben samen een duikbeurs bezocht. Ron en Ine zijn toen in 2004 naar Bonaire verhuist en wij waren druk met het organiseren van een Rally door de Rode Zee. Daardoor zijn we elkaar uit het oog verloren. Ron en Ine bouwen op dit ogenblik zelf een huis op een van de hoogste punten van Lagoen Hill. Bij hun bouwsite hebben we lekker ge-BBQ-ed en bijgepraat.

We hebben deze maand nog veel tijd gestopt in het afronden van onze 'Cruising Guide to Bermuda'. De schetsjes van de ankerplaatsen nogmaals gecontroleerd en dan wordt het eens uitgeprint om er vervolgens nog een keer overheen te lezen. Kleine foutjes worden verbeterd en dan is onze engelstalige Cruising Guide to Bermuda klaar en gepubliceerd op 31 maart. Het is een 52 tellend boek zonder advertenties in softcover of E-book geworden. Ook dit derde boek van ons ziet er weer top uit, ons benne trots!

Voor mij zelf was Kralendijk deze maand aan de beurt voor een ontdekkingstocht. Kralendijk is ontstaan doordat op deze plek een natuurlijke haven aanwezig was. Kralendijk dankt zijn naam aan de koralen dijk die daar liep. Even een wandeling terug in de tijd; we beginnen bij Fort Oranje met zijn vuurtoren. Dit goed onderhouden Fort is door de West Indische Company gebouwd en huisvestte de commandeur. Daarna werd het lange tijd als opslagplaats gebruikt en zelfs even als gevangenis. Via het fort lopen we langs het huis van de Gouveneur, waar tegenwoordig het bestuurscollega zetelt. Aan de overkant van het Wilhelminaplein zien we de Pasangraham. Pasangraham komt uit het Indonesisch en betekent Gastenverblijf. Dit prachtige gebouw dateerd uit 1890 en was tot 1921 bezit van de Family Debrot. Na 1921 werd het van de regering en bij officiele bezoeken werden de gasten hier onder gebracht. Na een stukje geschiedenis belanden we weer in de tegenwoordige tijd en via Kaya Grandi, de hoofdstraat van Bonaire ga ik terug naar huis. Ik zie steeds meer een mogelijkheid voor een nieuwe reisgids (voor de zeiler) in ons eilandje...