De tijd gaat snel, zo zitten we nog op onze boot in Portugal en zo zijn we druk aan het klussen aan ons huisje in Bonaire. En dat was ook wel nodig, we kregen de schik van ons leven toen we in de avond van 1 december arriveerde. Alles was vies en dan bedoel ik vies met een hoofdletter V. Ondanks dat er geschilderd was en de muren dus erg netjes waren. Wat een bende moet het zijn geweest, kasten en bedden waren onnodig beschadigd, het keukenblok lag half uit elkaar en over de tuin praten we maar even helemaal niet. Maar eerst moeten we eigen vervoer regelen. We schaffen een Toyota Hilux aan, makkelijk om te duiken en de rotzooi af te voeren.

Twee december is het tijd om het verlies te nemen en de handen uit de mouwen te steken. Na een korte inspectie besluiten we eerst richting Sunbelt te rijden, zij hebben het huis de laatste zeven jaren voor ons verhuurd. Even kennis gemaakt en de sleutel opgehaald voor de garage. Waar achteraf niets meer van ons instaat. -zucht- Ook hier is alles verdwenen, van al het gereedschap tot spullen voor het huis. Hoe ga je een huis opknappen zonder gereedschap, dus eerst maar even shoppen.
Na verdere inspectie, deze keer bij daglicht zien we dat veel meubels en bedden door honden zijn aangevreten, het is dus geen natuurlijke slijtage. We schrijven alles op en besluiten de volgende dag nog maar eens langs Sunbelt te gaan om verhaal te halen, waarom hebben zij als beheerder de huurdr niet aangesproken of eerder aan de bel getrokken. Ook is het schilderwerk niet af, wanneer komen de schilders het afmaken? Zij geven niet thuis, geven onzinnige excuses waar wij natuurlijk weer niet vrolijk van worden.

Ondertussen lig ik op de knieen tegel voor tegel met een mes en spatel schoon te krabben, John is druk bezig de keuken te stellen en met wat ijzerdraad, lijm, planken en schroeven de kasten en meubels te herstellen. Zo maken we dag bij dag vorderingen. Na een week kunnen we weer op een paar stoelen zitten. Kamer voor kamer wordt onderhanden genomen. Na twee weken is onze slaapkamer klaar. Met twee nieuwe raamdecoraties, een gerepareerde kast en een schone vloer. De keuken is als volgende aan de beurt, de electrische kookplaats is na een week van intensief bikken (de roet zat er bijna een halve centimeter op!) eindelijk schoon, de kookplaats is amper 2 jaar oud.

Na reparatie worden de kasten schoongemaakt en de kraanen gerepareerd. Gelukkig is de koelkast nog goed en verdiend alleen een sopje. John is druk met het repareren en spuiten van de meubelen, het resultaat is verbluffend. Tussen de de bedrijven door wordt de tuin onderhanden genomen. Eerst grof snoeien en daarna wordt het hekwerk eens goed bekeken, dat moet door een aannemer worden aangepakt, John heeft niet de materialen en gereedschappen en het is duurder deze aan te schaffen dan het te laten doen. Reden dat het hek kapot was is dat er een een Te Koop bord door sunbelt geplaats is (zonder onze toestemming) op de windkant direct aan het hekwerk. Nu het toch onderhanden genomen wordt maken we van de gelegenheid gebruik om het een en ander te veranderen. Er komt een oprit bij de garage waar we de auto kunnen plaatsen zodat deze niet meer op de straat staat en tussen het huis en de garage wordt een hek geplaatst zodat er geen geiten en ezels in de tuin kunnen. Deze beesten vreten alles kapot.

Het is 7 jaar geleden dat wij voor het laatst op het eiland waren en er is veel veranderd. Neem nou Lagoen Hill, we hadden toen geen buren. Nu zijn we van alle kanten voorzien van buren. Gelukkig zijn het stuk voor stuk aardige mensen. Rob en Ans wonen rechts van ons, Marlou aan de overkant, Simon, Anya en Boy achter ons. Er is genoeg sociale controle. Verder doen we leuke dingen zoals duiken en snorkelen, we houden stranddagen met Marion en Eddy, oude vrienden (en een ex-collega) van John. Verder gaan we af en toe naar Happy Hour bij City of anders bij Divi.

Het is vlak voor Kerst, ik heb een lint van fel gekleurde lichtjes binnen opgehangen om toch een beetje sfeer te kweken. Het werken aan ons huis gaat gestaag door, we wachten alleen nog op de schilders die door Sunbelt zijn ingehuurd om het werk af te maken. In de afgelopen week zijn ze drie keer hun afspraak niet nagekomen en daar wordt ik toch echt niet vrolijk van. Nu weet ik ook wel dat alles anders gaat op Bonaire en dat je veel geduld moet hebben, maar vooral bij het laatste heb ik wat moeite.
Wat wel leuk is dat we op de hond van onze achter buren oppassen. Marley gaat met ons overal mee na toe en we hebben een hoop lol met deze 7 maanden oude pup, een hondje dat wat moeite heeft met luisteren. Maar ik wil wedden dat als hij weer terug gaat naar zijn baasjes, hij in ieder geval beter luistert. Wat wij nog niet wisten is dat Marley dol op zwemmen is. We nemen hem dan ook mee naar Sorobon, Lac Cay en de ruige kant van Bonaire. We hebben een hopi lol.

Op eerste kerstdag zijn we uitgenodigd bij onze buren Rob en Ans voor een BBQ. Rob en Ans wonen sinds Juli dit jaar op Bonaire, zij hebben een prachtig huis laten bouwen wat volledig is aangepast op de rolstoel van Ans. In de tuin hebben ze een prachtig met palmbladeren overdekte ruimte, hier brengen we met nog een aantal andere gasten de 1e kerstdag door. We worden door Rob en Ans tot op het bot verwend. Weldig gastvrije mensen die Rob en Ans, echt schatten. Marley nodigt zichzelf later op de avond ook uit. Hij heeft ons horen praten en is gewoon onder het hek gegraven. Maar Rob vind het niet erg en Marley leeft zich uit met de honden van Ans en Rob, wij hebben de avond van ons leven.

Tussen Kerst en Oud en Nieuw werken we gewoon stug door aan de tuin en het huis. De schilder van Sunbelt komt ook nog langs, nou ja aan dan. Hij is er welgeteld een uur, zit dan al tijdens het werk aan het bier, zet twee meter verf op de boeiboord en begint dan te tieren (hij heeft weer een verkeerde kleur en het streept en dekt voor geen meter) en vertrekt na zijn uitbarsting met zijn compaan. Dus is het buitenwerk nog niet gedaan... om moedeloos van te worden.

Op oudjaarsdag gaan we met Marion en Eddy duiken en snorkelen. We lunchen op het strand en relaxen onder het genot van een wijntje en biertje. Een mooiere afsluiting van een prachtig jaar kunnen we ons niet wensen. Bij thuiskomst gaan we nog een paar uurtje plat en een uur voor het nieuwe jaar begint rijden we naar het hoogste punt van Bonaire, Seru Largu. We hebben uitzicht over het hele eiland. Het is een heldere nacht zo we zien ook Curacao in de verte. Nu is het alleen nog aftellen en dan begint er weer een nieuw jaar met nieuwe kansen en uitdagingen.