Bij Culatra blijven een poosje voor anker liggen. Het ligt goed en met de dinghy ben je zo aan de kant. Naar Olhao is een ander verhaal, met de dinghy en een 2.5pk buitenboordmotortje is dat een hele tocht. Niet alleen moet je kijken naar de wind, maar ook het getij moet goed in de gaten worden gehouden. Dit gebied van de Ria Formosa valt gedeeltelijk droog bij laag water. We varen toch twee keer op en neer naar Olhao voor de grote boodschappen. Daarna begeeft onze buitenboordmotor het en moet John aan het repareren. Jammer maar we wisten dat het er zat aan te komen, 25 jaar is een hele tijd voor zo'n motortje.
Op het eiland Culatra ontmoeten we bijzondere mensen, Pieter en Ineke wonen met hun hond Beer op een 36 ft catamaran in het droogval gebied. Hun boot ligt al drie jaar droog en alleen bij springtij komt er genoeg water onder de kiel om de boot te laten drijven. Zij genieten volop van de rust en het buitenleven.
Het kan ook anders, Marco en Jantine met hond Storm wonen en varen voor 6 maanden op hun boot 'Anne Mare', de andere 6 maanden werken ze in Nederland. Zo kan het dus ook. Ulla en Ruud, wonen in Portugal op hun boot 'Poseidon' en in Griekenland op de 'Barbarella'. Twee mooie compacte bootjes en af en toe zijn ze te vinden op hun Finca (een lapje grond) in Spanje. Ook Karel komt weer langs met zijn boot 'Concha', wij hebben hem in Alvor ontmoet en komen hem hier met regelmaat weer tegen.

Op 11 september verlaten we onze zo vertrouwde ankerplaats bij Culatra, het wordt tijd om de Guadiana rivier te verkennen. We motoren rustig in 7 uur naar de riviermonding, er staat dan wel totaal geen wind, maar het weerbericht voor de rest van de week ziet er helemaal niet veelbelovend uit met oostelijke winden. De ingang van de Guadiana Rivier is breed en het binnenvaren is een makkie. We gooien het anker uit bij Vila Real do Santo Antonio aan de Portugese kant. De Guadiana Rivier is namelijk de grens tussen Portugal en Spanje.
De volgende morgen varen we naar de overkant, het spaanse Ayamonte, waar we gaan informeren wat de marina kost en of er plaats is. Nog even boodschappen doen en dan de rivier op naar boven.

De twee steden die we achter ons laten liggen zijn vrij modern en ook de brug die we passeren ziet er absoluut niet ouderwets uit. Maar voorbij dit alles gaan we langzaam terug in de tijd als we de rivier op varen. Het landschap veranderd van een droge vlakte met lage vegetatie naar groene struiken en glooiende heuvels. Verderop wordt het nog groener, we ruiken de bossen en het water wordt brak, vele soorten vogels passeren we met onze boot. De stilte is heerlijk, af en toe hoor je de bellen rondom de nekken van schapen. Gewoon idylisch.
De rivier zigzagt, iets verder naar boven liggen overal boten voor anker. Een favoriete plek voor veel boters dus. Wij stoppen bij Alcoutim en vallen zoals gewoonlijk weer eens met de neus in de boter. Er is feest! We zijn nog net op tijd om van de vijf dagen de laatste twee dagen mee te maken. De hele avond is er live muziek, lekker eten en veel drank. Rond een uur in de nacht zijn wij het moe en verlaten de feeststemming, we zijn ook niets meer gewend... We liggen amper op bed of we worden gewekt door een knallend vuurwerk. Prachtig composities sieren de lucht. Dat ze geld hebben voor zo'n groot professioneel vuurwerk verbaasd ons wel.

De volgende dag staan we al vroeg naast ons bedje. We gaan in Sanlucar de Guadiana aan de spaanse kant een wandeling naar het kasteel maken. Vroeg in de ochtend is het nog niet zo warm en we wandelen op ons gemakje door het dorp langzaam omhoog, waar we getrakteerd worden op een prachtig uitzicht. JoHo ligt rustig op haar anker, aan de overkant zien we Alcoutim. Bij terugkomst maken we ons op voor de laatste avond van het feest. Angelico, een beroemde zanger in Portugal, komt langs deze avond en als afsluiting draait een onbekende DJ erg goede muziek. We maken het laat, rond vijf in de ochtend sluiten we deze onvergetelijk dag af. Tijd voor ons schoonheidsslaapje....

De rest van de week maken we de boot gereed zodat we 29 september met het vliegtuig naar Nederland kunnen vertrekken. Van kleine klusjes tot wat grotere onderhoudsklussen komen langs. Alles wordt nagekeken of al opgeruimd. Tussendoor drinken we koffie met andere boters of borrelen 's avonds aan de wal. Allemaal heel gezellig, maar ons vertrek komt steeds dichterbij. We zitten alleen nog met de vraag 'waar gaan we de boot neerleggen en voor hoelang'.

20 september varen we met het getij mee naar beneden waar we voor het stadje Ayamonte ankeren. 's Middags eten we tapas op het plein midden in de stad. Dit plein is bijna helemaal betegeld en palmbomen sieren de randen van het plein. Spanjaarden praten en gebaren druk naar elkaar, het is een kakofonie van beeld en geluid. Na drie uur in de middag is alles uitgestorven, het is tijd voor de siesta. Wij gaan terug naar de boot en hebben een rustige avond.
Op maandag staan we al vroeg aan de kant. We lopen door het stadje richting marina, waar we gaan onderhandelen over prijs en plaats. Binnen een uur is het geregeld, we laten JoHo voor een maand in Ayamonte Marina liggen. We stoppen nog even voor een drankje op het plein en besluiten als het tij draait dat we lekker voor de resterende dagen terug varen naar Alcoutim.

De laatste week hebben we het bere druk. Dit moet mee, dat kan blijven liggen. Of nemen we het toch mee? We vliegen met Ryanair en mogen in onze handbagage maar 10 kg meenemen. Alleen het nodige kan mee. Iedere dag hebben we iets met de Nederlandse Clan op de rivier. Gezelligheid staat hier hoog in het vaandel.
Op 24 september gaan we nog even snel tussendoor naar de Finca van Ruud en Ulla. We gaan ankerop en varen zo'n 15 minuten stroomopwaarts, waar we in een bocht ons anker weer laten vallen. Het is er muisstil, alleen het kabbelen van het water hoor je zo af en toe. Dit stukje rivier wordt omringt door bergachtige groene heuvels. We zijn net op tijd voor de koffie, Ruud roept al vanaf de kant en we gaan met de dinghy aan land. We krijgen een rondleiding over de Finca en vervolgens gaan Ulla en ik amandelen rapen. De heren houden zich met andere dingen bezig. Wij dames denken dat de heren zich drukken voor het werk... Vroeg in de middag gaan we terug naar onze JoHo waar we een beetje relaxen of moet ik zeggen chillen. Die avond borrelen we aan land en genieten samen met Ulla en Ruud van een prachtige zonsondergang, maar ik heb last van een zonnesteek. Terug op de boot krijgen we een onbevlekte sterrenhemel te zien, geen lichtvervuiling niets. Dit zijn van die momenten die je bij blijven.

Op 28 september varen we al heel vroeg de marina binnen. Er moet nog een hoop worden ontmanteld. De laatste etenswaren moeten op en de tassen worden ingepakt. In de middag maken we even lekker een wandeling door Ayamonte. Een drankje op het terras en weer aan de slag. Zo verloopt de dag en tegen de avond zijn we klaar. Lekker uit eten en dan nog de laatste keer de boot na lopen. Bijtijds liggen we in bed.

De wekker gaat, dat is lang geleden. Buiten is het nog donker, wat we ook al niet gewend zijn. Als we klaar zijn kijken we nog 1 keer naar JoHo en wandelen op ons gemakje richting busstation. We nemen de bus van Ayamonte naar Sevilla. De rit neemt zo'n 2,5 uur in beslag. Geen straf, er is genoeg te zien onderweg. In Sevilla lopen we dwars door het oude centrum naar de busstop voor het vliegveld. We stoppen af en toe om wat kiekjes te nemen en te genieten van deze mooie stad. We hebben geluk, net als er een stortbui losbreekt met in de verte wat onweer staan wij droog in de terminal op het vliegveld. Voor ons maakt het weer even niet meer uit, het vliegtuig staat klaar en vertrekt op tijd.
Na ruim drie uur vliegen landen we in Weeze bij Dusseldorf waar Leo en Toos ons weer staan op te wachten.
Even voor een paar weekjes geen boot maar terug in het snelle Nederlands ritme.