Tickets en huurauto zijn geboekt, op 8 april staat de afspraak om JoHo op het land te zetten. Alles gaat in treinsnelvaart. Wij concentreren ons op het gereedmaken van JoHo voor een lange tijd landzicht en maken ons klaar voor ons vertrek. Ondertussen varen we op de Caloosahatchee rivier richting onze eindbestemming, Glades Boat Storage.

Maar voordat we daar zijn hebben we eerst nog het een en ander te verhapstukken, onze motor raakt oververhit. Anker uit en repareren maar. Net nu we onze motor nodig hebben, zeilen is er hier niet bij op de Caloosahatchee rivier. Lang leve de spare parts aan boord. Het gaat om een lekje en John dicht de boosdoener (ook toe, maar in onnavolgbare verzen....). Zonder verdere materiele problemen vervolgen we de waterweg. Dan, vlak voor de Wilson Pigott ophaalbrug, barst er een noodweer los, hagel, regen en windstoten van 40 knopen, wij worden er niet vrolijk door. Anker maar weer uit en wachten maar..................
Vlak voor het donker wordt klaart het op met een bloedrode zonsondergang. JoHo blijft waar ze ligt en op anker voor de nacht.

In de ochtend komt er een waterig zonnetje door, het lijkt net Nederland alleen zijn de temperaturen hier beter. Rond acht uur gaan we door de Wilson Pigott brug, de brugwachter is een vriendelijke man die voor ons meteen de brug ophaalt. Achter ons bevinden nog eens vier andere boten die allemaal om tien uur door de Franklin sluis willen. In de USA wordt je in de sluizen voorzien van touwen en het gaat er erg gemoedelijk aan toe. Bij het uitvaren wordt iedereen een goede reis gewenst. Zo varen we door een groen met sinaasappelbomen beplant laagland. Alles is goed onderhouden, van huizen tot weilanden en iedereen is super vriendelijk. Er heerst hier een hele andere mentaliteit dan aan de andere kant van Florida. Mensen hebben hier ook geen haast. Na een mooie vaardag komen we in LaBelle aan waar wij gebruik maken van een gratis (ja het bestaat!) gemeentedock.
John maakt kennis met Jon, een Amerikaan die op een Hollandse zeilboot woont in de Caloosahatchee rivier. Ik ben ondertussen druk bezig met het opruimen en uitzoeken van de proviand. Na een aantal biertjes zijn John en Jon toe aan een hapje eten. Morgenavond komt Jon ons ophalen voor een avondje pokeren.

Het is bloedje heet en erg vochtig in het liefelijke LaBelle, ik ben blij dat ik op de fiets naar de supermarkt met airco mag. Even afkoelen voordat ik weer in de boot aan de slag ga. De dag vliegt voorbij en voordat we het weten staat Jon alweer op de stoep. Hij brengt ons naar het huis van een vriend, waar wij (althans John) gaat pokeren. Daar zien we Mike en zijn jongste dochter, mike speelt poker, zijn dochter heeft geen zin.
Tussen het pokeren door wordt de uil gevoerd. Ja een wilde uil die een levende rat krijgt voorgeschoteld. John is als eerste aan de beurt, op de leren handschoen staat de rat. We horen de uil aankomen, de rat is weg voordat we er erg in hebben. De uil brengt de prooi naar haar nest waar de jongen op haar wachten aan de overkant van de Caloosahatchee rivier. Na een uurtje is het mijn beurt, ik heb er een heel dubbel gevoel bij. Een levende rat aan een uil voeren is toch niet mijn idee van fun. Een bijzonder ervaring, maar niet voor herhaling vatbaar.
Het pokeren gaat tot diep in de nacht door, totale inzet is maar liefst vijf dollar. Het is ook maar voor de fun, en fun hebben we. Bij afscheid heb ik Mike zover dat hij de volgende dag zowel mij als John wil meenemen in zijn zesenveertig jaar oude vliegtuigje. Joepie!!.

Om zeven uur in de ochtend worden we door Mike opgepikt, het is wat krapjes in zijn pick-up truck. Ik klim bij John op schoot en we rijden door het ontwakende Florida. Bij een prive vliegveldje stoppen we bij de loods gevuld met prive-vliegtuigjes. Sommige zijn van hout met linnen bespannen (die van Mike dus), anderen zijn van aluminium en kevlar wat moderner uitgevoerd. Maar vliegen doen ze allemaal.
Het is prachtig, een jongensdroom gaat in vervulling. John mag als eerste vliegen, zo blij als een klein kind komt hij na een uurtje uit het vliegtuigje zetten. Nu is het mijn beurt, ik heb de camera dus wordt er ook verwacht dat ik de foto's maak. Moeilijk om te genieten en tegelijkertijd foto's te maken. We vliegen eerst over een deel van de Everglades. Daarna verruilen we de wetlands van Florida met de sinaasappelplantages. We vliegen een klein rondje over JoHo heen en op de terugweg mag ik zelf een stukje vliegen. De landing is smooth, dolenthousiast praten we na (met een duur woord debriefing). Ook bij Mike slaat ons enthousiastme aan, als dank willen we zijn brandstof vergoeden maar daar wil Mike niets van horen. Eind van de ochtend worden we met de auto gedropt bij JoHo en rest van de dag praten we over niets anders.
De namiddag wordt er hard gewerkt op JoHo, het zweet gutst van onze lijven. Maar als we uit de douche komen zijn we na tien minuten alweer aan een douche toe. Deze luxe kunnen we tegenwoordig veroorloven met onze watermaker, maar de gedachte van een tweede douche wordt verstoord als Jon afscheid komt nemen.
Gelukkig koelt het in de avonden af en is het goed te houden op onze boot. Deze keer wordt onze nachtrust niet verstoort door warmte maar door onweer met windstoten. Ik sta in vijf seconden buiten en zie dat onze buren dwars zijn gaan liggen. Hun anker houdt niet en we liggen hier Med-gemoord. Anker uit (voorkant) en met de kont aangemeerd aan de stijger, de wind komt van de zijkant en als ons anker ook lost dreigen we de buren te verpletteren. Ik maak onze buren wakker en terwijl John met de lijnen in de weer is ruim ik in een recordtijd al onze spullen buiten op. Na een uurtje kan iedereen weer vredig gaan slapen, windstil, geen vuilje aan de lucht.

Zondag 6 april wij zijn vroeg uit de veren en onderweg naar Moore Haven. Er staat een klein briesje maar we kunnen onze zeilen niet meer gebruiken. We genieten voor de laatste keer van onze boot. JoHo moet nog een keer door de sluis (Ortona Lock) en wordt zo'n acht feet (2 1/2 meter) geschut. Ook hier hoeft je je eigen lijnen niet te gebruiken. De sluiswachter babbelt met iedereen en op zijn dooie akkertje haalt hij alle lijnen weer terug. Nog een klein stukje, om de hoek ligt Glades. Er liggen een aantal boten voor anker en John zoekt een plekje voor JoHo. Tijd voor een break, we worden getrakteerd op een nieuwsgierige alligator en even later is John de gelukkige waarnemer als er een grote zeekoe (Manatee) langs komt zwemmen. Ik baal flink, heb hem niet gezien.

Maandag staat in het teken van 'hoe regelen we een andere huurauto zo snel'. Wat blijkt, we kunnen de geregelde huurauto niet bij de luchthaven van Orlando inleveren, da's een ander district voor de verhuurmaatschappij. Een Frans-Canadees stel helpt ons uit de brand, zij nemen John mee tot West Palm Beach met hun auto. John regelt snel een nieuwe reservering per mobiel, we kunnen deze huurauto wel gewoon inleveren in Orlando omdat West Palm in hetzelfde district ligt....

Dinsdag 8 april, de boot is klaar en wij zijn er ook klaar voor. Om acht uur ligt JoHo al aan de kant. We checken haar voor de laatste keer voordat ze uit het water wordt gehaald. Koffers en tassen staan al in onze huurauto. Om elf uur precies wordt JoHo met een travellift uit het water gehaald en schoon gespoten. Ze ziet er goed uit en wordt naar haar plekje gebracht waar ze zal bljiven staat tot ons volgende bezoek. John zegt treurig 'She is as a bird without feathers', zo kaal en triest ziet ze er uit. Afscheid nemen is altijd moeilijk. Voordat we wegrijden lopen de koeien al grazend om haar heen. Bye bye JoHo, CU next time.

Op 11 april landen we via het koude (natte sneeuw, brrr!!) Dublin in Nederland (hier gelukkig geen sneeuw maar een warm welkom van pap en mam Hoedemakers). Dezelfde dag wordt ons huis weer aan ons overgedragen. De huurder Mark Gleeson was een prima knul, maar laat wel een erg vies en rommelig huis achter. Voor ons is er genoeg werk aan de winkel.
De aankomende tijd zijn we druk in de weer met opknappen van huis en tuin, plegen achterstallig onderhoud, zoeken naar werk en natuurlijk bezoeken en aanhalen van onze band met familie vrienden en bekenden.
De volgende update zal niet maandelijks verschijnen, maar even op zich laten wachten.