In een lint van dinghies varen we van Stocking Island naar George Town, een kleine 1,5 NM (Nautische Mijl). Even tijd maken voor site-seeing en boodschappen. Om bij Lake Victoria te komen waar George Town omheen gebouwd is moeten we door een smal kanaaltje, wel opletten met al die dinghies om ons heen. Ook het parkeren van ons bootje vergt enige tijd, het is alle-jesus druk, zaterdag is de dag dat er nieuwe voorraden op de schappen liggen in de supermarkten.
In een half uur tijds zijn we langs lake Victoria door George Town heen gelopen, het kan niet tippen aan Marsh Harbour in de Noord Bahamas. Terug is het eerst een survival om op onze dinghy te komen met onze voorraden, daarna moeten we zien om ons bootje er door vijf rijen dik uit zien te krijgen. Dat gehad komt het ergste, de terug weg is nat, met veel wind en dus golven op kop. We zingen uit volle borst "Joho, Joho, je krijgt het niet kado....."
's Middag krijgen we een vlaag van sportiviteit, wat zich uit in een potje volleybal. Het is intussen zo druk dat er zelfs een wachtrij voor volleybal is. Even douchen en dan op naar Happy Hour, het is dringen om bij de bar te komen maar het lukt ons een biertje te bemachtigen. Nog geen minuut later worden we omhelst door die gekke maar gezellige Canadese Jaime en Seth (Slapdash) die we in Key Largo hebben ontmoet, ze hebben bezoek uit Canada. Met een man of tien sluiten we de avond af op JoHo.

Zondag is een zware dag, iedereen heeft duidelijk een kater. Het weer is ook nog donker en regenachtig. Beach church wordt zelfs afgelast en wij volgen de hele dicussie op de marifoon. De toon is duidelijk, men is niet blij met dit besluit, er wordt zelf over en weer onwil verweten. In mijn opinie erg overtrokken, ik zou zeggen;"Volgende week zondag is er weer een dag des Heeren", inshallah.
Op Slapdash nuttigen we een bakje koffie (het is hier ook erg rustig) en 's middag maken we de mensen van Night Hawk blij met reserve onderdelen voor hun autopilot, wij hebben ons goede daad voor deze week weer gedaan.

Dinsdag 4 maart gaan we samen met Slapdash ankerop om vervolgens twee mijl verderop in een godverlaten baai te liggen. Heerlijk, lekker zwemmen en internetten. Niemand hier bahalve onze twee bootjes en dat op 2 mijl afstand! We kopen hier de onderdelen voor de genua en autopilot die we moeten vervangen, gewoon bij de Napa om de hoek. Hier blijven we een aantal dagen, tot de wind veranderd. Samen met Jaime, Seth en hun vrienden Pat en Jessica hebben we erg gezellige dagen.

We zijn net op tijd terug voor de Regatta opening in George Town. Die Amerikanen zijn kompleet gestoord, een honden en katten catwalk.... Daarna komen de volwassenen aan de beurt. Het moet niet gekker worden. Meer dan drie honderd boten liggen hier voor anker en een deel doet mee met het Regatta rond Stocking Island met handicap. Zeilen en vissen tegelijk, er mag geen spinacker of cruising zeil worden gebruikt?!
Wij krijgen tijdens deze dolle dwaze dagen te horen dat onze huurder ons huis gaat verlaten en passen onze plannen direct aan. We gaan nu toch terug, niet met Jaime en Seth mee naar Cuba of wat ook. Wel gaan we nog even genieten voordat we JoHo terug brengen naar de USA.

Via via krijgen we een aantal adressen van goede (en betaalbare) bootstallingen in de USA, in kleine daghopjes zeilen we naar boven. We liggen soms in prachtige baaien met prachtige stranden en dan weer in overvolle ankerplaatsen. Zoals Nassau, dan te bedenken dat afgelopen september wij de enige boot waren, nu liggen er wel een stuk of vijftig. En zo snel er een weatherwindow is gaat de hele troep massaal varen. Het lijkt wel een exodus.
Pasen vieren we nog in de Bahamas en daar zijn eieren van de partij, de ankerplaats is vrij rustig. Bij een van Berrie eilanden wachten we het weer af. Dan komt de tijd dat we na prachtige maanden (met ook wat tegenslag) afscheid van de Bahamas nemen.

Uiteindelijk komen we op 27 maart in Miami Beach aan, de Straat van Florida was weer eens erg roerig. De gulfstream is de boosdoener samen met oosten wind. Dat maakt ook de inloop bij Miami erg scary, hoge golven met een lange swell die zelfs in het kanaal nog voor swieren en zwaaien zorgt. Zonder problemen varen we naar onze ankerplaats in Miami, niemand die ons aanhoudt of de boot wil onderzoeken. Toch vreemd na al die verhoogde veiligheidsmaatregelen na 11 september 2001. Goed, wij liggen en morgen zien we wel verder.
Volgende morgen moeten ons (nadat we zelf gebeld hebben!) melden bij terminal H in de commerciele haven van Miami. Met onze dinghy varen we die kant op, maar het is verboden om de dinghy op dat island -waar de Customs en Immigratie zitten- aan te leggen. Wij worden naar de andere kant van Miami gestuurd, zodat we vervolgens terug naar de terminal moeten lopen. Hoezo onpraktisch. Vervolgens melden we ons bij de juiste instanties, wij worden als 'aliens' aangeduid, ja je leest het goed. Uiteindelijk na veel heen en weer krijgen we een visa voor twee maanden van een onzettend vriendelijk (maar niet heus) dame achter de balie. Ze MOET weten waarom we hier zijn, maar we mogen blijven.
Een flinke wandeling brengt ons terug naar de dinghy. We besluiten nadat we het weerbericht hebben gelezen om dezelfde dag nog te vertrekken. De hele week oostenwind 15 tot 25 knopen. Dat komt goed uit, we hebben de keus voor de stalling van JoHo gemaakt en gaan naar de Westkust van Florida, onder lang de keys via binnendoor.

We vliegen over het water en maken lange zeildagen, tijd dringt en wij blijven natuurlijk afhankelijk van het weer. In Key Largo tanken we voor de laatste keer en maken er met Linda en Harry een klein feestje van op JoHo.
Het zeilgebied is prachtig, we zien onze eerste Manatee (zeekoe) en volgen de ondiepe route door de Keys. Af en toe zie je rijen volgens (Aalscholvers) op stokjes zitten, een vreemd gezicht. We laveren tussen de mangroven en velden van kreeftenkooien door, soms is het erg spannend en niet diep genoeg. We maken dan ons eigen kanaaltje, de route is nu wel voor 5 voet stekende boten..... (officieel 4,5 maar John dacht daar anders over). Eenmaal uit de Keys ankeren we 's avonds achter zandbanken in de baai van Florida voor bescherming en tot kaap Romeo gaat dat goed. Daar is ankeren een crime, we rollen ons bed uit en we besluiten die nacht door te varen. Achteraf een heeel goede beslissing, we zijn net bij Cape Coral als het weer draait. Westenwind en veel onweer. Maar wij zijn dan al in de Caloosahatchee rivier.
In amper vier dagen zijn we van Miami naar Fort Myers Beach gezeild. De weergoden waren ons goed gezind. JoHo heeft nog zo'n kleine zestig zeemijlen te doen voordat ze op een goed beveiligde plaats op het harde wordt gezet.