Werken, werken en nog eens werken, de tijd dringt, we hebben nog maar een aantal weken voordat pap en mam Hoedemakers komen. De lijst 'wat nog te doen' wordt alleen steeds langer en langer. Soms hebben we pech en lijkt het dat we een stap voorvaarts maken en twee stappen terug worden gezet. Het weer bemoeilijkt het buiten werken, de orkaan Noel is daar mede schuld aan. Maar we gaan door.
Tussen de bedrijven door fietsen we (ja we zijn weer in het bezit van 2 fietsen) de 7 mijlen enkele reis naar de doe-het-zelf winkels Lowe's en Home Depot om het een en ander te kopen. Omdat we op de fiets zijn hebben we sjouw-restrikties, het mag niet al te groot of zwaar zijn. Heeft zijn voordelen, de koopwoede wordt hierdoor beperkt.

Op 6 november nemen we afscheid van Cindy en Eddie, zij hebben besloten om hun boot Cyrano naar de andere kant van Florida te brengen. Hun plan is via de Intercoastel Waterway naar de Keys te varen en vandaaruit naar de Westkust van Florida. Er is een kortere route via de Okeechobee Waterway, deze loopt dwars door Florida, maar er staat voor het eerst sinds jaren te weinig water.

Vandaag is het 11-11 en er is er een jarig. Gisteravond heb ik nog snel de boot versiert, en vandaag ben ik als eerste uit bed om de taart te voorzien van kaarsjes HAPPY BIRTHDAY. De cadeautjes liggen op de tafel als de jarige met een slaperige hoofd uit bed komt en snel worden de kaarsjes ontstoken. Wel in een keer uitblazen John. Vandaag hebben we een off-day, geen werk en alleen maar leuke dingen. Als ontbijt hebben we gebak, onze moeders zullen wel zeggen zo hebben we jullie niet opgevoed!
Ook Storno krijgt iets bijzonders te eten, hij smult er van. De dag ervoor hebben we bij de Japanner/Thai genoten van een heerlijke sushi schotel. De rauwe vis is overheerlijk en vis moet natuurlijk zwemmen, de sake (rijste wijn) zorgt daar wel voor.

15 November, een trieste dag. Met pijn in ons hart hebben we Storno onze kat moeten laten inslapen. Het eind was niet wat we hadden gedacht. Op het eind heeft hij ons niet meer herkend, zijn lever werkte niet meer en hij is acuut door ammonia vergiftigd. Om 6 uur in de ochtend werd hij wakker, blind, bang en met heel veel pijn. De dierenarts stelde vast dat er geen hoop meer was. Storno is 16 jaar geworden.
We hebben het er erg moeilijk mee, vooral de stilte is moeilijk te verdragen. Ik heb er voor gekozen Storno te laten cremeren, het idee is hem boven zee uit te strooien.
De dagen die volgens verlopen als in een roes, we proberen alles zoveel mogelijk van ons af te zetten. Zelfs een bezoek aan de bioscoop en de lokale kermis en kerstbeurs kan ons niet afleiden. Een dagje aan zee, maakt het nog moelijker. Het zal moeten slijten en dat heeft tijd nodig.

Thanksgiving day, de derde week van november is een typische Amerikaanse feestdag. Het samen zijn met familie en vrienden wordt op die dag gevierd met een etentje thuis. De Kalkoen is het Thanksgiving symbool. We worden onverwachts uitgenodigd bij Dave's ouders Dan en Peggy van Ginhoven. Jawel een Nederlandse achternaam. Dan's ouders zijn uit Nederland geemigreerd naar Amerika. Dave en zijn vriendin Debby hadden we ontmoet bij een Thanksgiving receptie van een Aluminium bedrijf de dag te voren (waar wij weer onze davids hebben besteld).
Dan en Peggy hebben in de jaren '80 en '90 met hun zeilboot 14 jaar door de Pacific getrokken, er is genoeg stof om over te praten. Maar eerst wordt er gegeten aan een prachtig gedekte tafel, we zijn in totaal met 9 personen. John heeft kleine bolletjes brood gebakken en meegebracht voor bij het voorgerecht (soep). Het hoofdgerecht bestaat uit natuurlijk Kalkoen, puree, groente en salade. Het toetje is pompoentaart met slagroom en koffie voor de liefhebbers. Laat in de middag nemen we afscheid en gaan nog even mee naar Debby's huis voor een afzakkertje. Een hele bijzondere ervaring.

Op woensdag 28 november krijgen we een belletje van de dierenkliniek. Storno's as is gearriveerd. Raar idee dat Storno nog even terug op JoHo is. Het certificaat zegt dat Storno op 21 novermber 2007 is gecremeerd. Tegen de avond pakken we de dinghy en gaan naar de Intercoastel Waterway in Vero Beach, we hadden geen beter moment kunnen kiezen. De kerkklokken luiden met als John de as van Storno uitstrooit en we definitief afscheid nemen van elkaar.

' Farewell Master, yet, not farewell, Where I go, ye, too, shall dwell,
I am gone, before your face, A moment's time, a little space.
When ye come where I have stepped, Ye will wonder why ye wept '

-After Death by Edwin Arnold-

De dagen die volgen worden besteed aan werken, nog geen tijd om terug te kijken, we zijn bere druk. Wel een goede afleiding. Er is een begin met de dinghydavids gemaakt, het dek is bijna klaar maar allemaal nog niet helemaal. Lockers worden gebouwd en afgewerkt. Binnen in de boot worden de puntjes op de i gezet. Daar zijn we er wel zo'n beetje. Terwijl heel Amerika in kerststemming is vragen wij ons af of we het gaan redden voordat John's ouders komen? De tijd tikt door.......