John begint deze maand met een kater en doet het lekker rustig aan. We werken onze mail bij en regelen op dinsdag 2 oktober onze US cruising permit. We moeten hiervoor 10 mijlen heen en ook 10 terug lopen. Amerika is niet echt ingesteld op voetgangers maar we redden het wel. In de namiddag trakteren we Richard en Eva op een lunch als dank voor hun hulp. Voordat we gaan eten kopen we eerst nog een fiets, die we in de laadbak van Richard's auto gooien, ons vervoer voor de komende tijd. Het wordt niet al te laat omdat Eva nog naar school moet voor haar Engels. Eva komt uit Hongarije en heeft Richard via het internet ontmoet. Ze zijn al een aantal jaren bij elkaar, maar Eva mag iedere keer maar maximaal 6 maanden in de US blijven (en is het Engels nog altijd niet goed machtig).

Dolgelukkig met onze fiets gaan we op jacht naar een tweede fiets en die wordt ook tegen een redelijke prijs gevonden. Nu zijn we eindelijk mobiel, in dit land is lopen niet de oplossing. Aan fietsers zijn ze hier trouwens ook nog niet gewend, ze toeteren al een mijl voordat ze bij je zijn dat ze eraan komen.....
De tijd dat we in Lake Worth liggen doen we inkopen, werken een lijstje af met kleine klusjes.

SHIT! Een van onze fietsen is gestolen. Ze stonden allebei aan elkaar EN aan een paal op slot. Mijn super fiets is weg en de andere hebben ze gewoon laten staan! We doen nog wel aangifte bij de politie, maar net als in Nederland mag dat niet baten al moet gezegd dat de response geweldig is. Binnen vijf (jawel, 5) minuten staat er een sherrif voor onze neus die alles opneemt en zijn laptop zet. Zo, kunnen ze in NL wat van leren.
Maar alles goed en wel, we hebben nog maar een fiets.

Het weer blijft nog altijd onstuimig, dit is al sinds eind September zo, veel veranderlijke wind met af en toe regen. We liggen hier goed, de ankergrond is perfect, JoHo gaat nergens heen, maar wij dus ook niet....
Al sinds we in de US zijn hebben we telefonisch contact met Eddie en Cindy van SY Cyrano, zij houden ons op de hoogte. SY Cyrano ligt al in Vero Beach en SY Island Dream en wij moeten nog komen. Island Dream komt vanaf de Bahama's, nu waait het al een tijd vanaf Noord, de Golfstroom loopt met 4 knopen van Zuid naar Noord, dus dit geeft een vervelend zeetje voor ze (zoals wij met onze oversteek hebben mogen vaststellen).

Op donderdag 11 oktober gaan we met JoHo vroeg op pad, eindelijk. Ons idee is om via de Intracoastal Waterway rustig naar Vero Beach te varen. De Intracoastal Waterway is een semi-natuurlijk binnenwater langs de Oostkust van de US, die van Noord naar Zuid loopt. Te vergelijken met de wateren in Friesland, met binnenmeertjes en dorpen en steden aan het water, maar dan duizenden kilometers lang. Ook heeft de Intercoastel veel ophaalbruggen. De eerste voor ons is de Parker Bridge net voorbij Lake Worth. Op kanaal 9 op de marifoon (VHF) roep je de brug aan en dan geven ze als response de tijd voor het openen van de brug. Sommige bruggen gaan om kwart voor en kwart over open en andere om het heel en half uur. Verderop hebben ze geen tijdsschema, dat betekent oproepen en met een beetje geluk wordt de brug direct voor je geopend.
Het eerste stuk over de Intercoastel tussen de bruggen door staat in het teken van grote villa's met enorme tuinen. Groot, groter, grootst. Via Palm Beach varen we naar Jupiter, richting Hobe Sound verandert het landschap langzaam in Mangroves. We zien Osprey's, een roofvogel met wit rondom zijn zijn borst en kop, Pelikanen, een Ibis en andere vogels. Er schijnen ook Zeekoeien rond te zwemmen, maar tot nu toe zijn we die nog niet tegengekomen. Wel staan overal waarschuwingsborden, in de Manatee (zeekoei) zone moet de snelheid worden aangepast. De zeekoeien zijn met uitsterven bedreigt, vandaar die maatregelen. Maar helaas houden de mensen zich niet aan deze maatregelen.
Verderop passeren we Stuart en we kijken uit naar een ankerplaats voor de nacht. Vlak bij de brug bij Jensen Beach zien we meerdere boten voor anker, daar gaan we heen. Een prachtige zonsondergang is mooie afsluiter. We hebben genoten van deze dag.

Het vertrek uit Jensen Beach is vroeg, we hebben geen oog dicht gedaan. De plek leek zo mooi, maar de hele nacht hebben we het lawaai van het voorbijrazende verkeer gehoord. Terwijl John rustig achter het roer zit maak ik het ontbijt, we eten het buiten op onder het genot van een weids uitzicht. Bij Fort Pierce aangekomen hebben we contact over de Marifoon met SY Island Dream, Pat en Darnell hebben de oversteek gemaakt van de Bahamas naar Florida en zijn er bijna. Ze komen morgen naar Vero Beach, na een ruige oversteek willen ze eerst even bijslapen.
Wij zijn al door de Fort Pierce Bridge heen en varen rustig door naar Vero. In Vero Beach blijkt dat er geen slip meer vrij is. Tijdelijk verblijven we naast de officiele slips, John Weir heeft hiervoor gezorgd (hij is de contactpersoon van Pat). We liggen hier prima.
Tegen de avond maken we persoonlijk contact met John Weir, een bijzondere figuur, zeker niet onaardig, maar als vrouw moet je er wel voor oppassen. De slips liggen op een rustige plaats achter luxe winkeltjes. Het is tien minuten fietsen naar de supermarkt, niet slecht en het ziet er allemaal goed onderhouden uit. De eigenaar Peter hebben we nog niet ontmoet maar dat komt vanzelf wel als er betaalt moet worden redeneert John.

Zaterdag 13 oktober, het is een goed weerzien met Pat en Darnell. Eddie en Cindy zijn aan de West kust van Floida en komen Zondag pas weer. Da's jammer want ze missen een klein feestje aan boord van JoHo. Buiten Pat en Darnell zijn er John Weir, Budweiser en Bacardi en maken we kennis met Captain Steven (een lokale beroemdheid).
Tegen de avond gaan we in John Weir's auto naar een Fair aan de waterkant. Wij zijn in Europa wel wat meer gewend (een fair is een soort braderie) en het valt ons eerlijk gezegd een beetje tegen. Ook het contact met de mensen hier is zo onnatuurlijk. Ze lachen wel, maar het is net echt, alsof je op een toneelschool bent beland. Maar goed, we hebben lol en daar gaat het om.
Tegen tienen vertrekken we met een man of zeven naar een sportsbar. Iedereen is goed in de olie behalve ik. We zijn amper binnen over de barman begint te zeuren over John's shirt zonder mouwen. Echt beleefd is hij niet, dus vraag ik maar eens wat nu echt het probleem is. Mannen moeten een shirt met mouwen dragen, maar vrouwen mogen half naakt rondlopen, dat gaat er bij mij niet in. De manier waarop dit gaat bevalt mij niet en ik ben ondertussen best een beetje giftig. Ik roep naar John dat hij zijn shirt uit moet trekken en dat doe ik ook op dat zelfde moment, we wisselen shirts. John heeft mijn met mouwen aan en ik zijn zonder. Binnen vijf seconden worden we uit de bar gegooid met z'n allen......

Pat en Darnell vertrekken op zondag om Pat's dochter Ashley en man Johnny te helpen verhuizen. We hebben een bijkom-dag en zien Eddie en Cindy tegen het einde van de dag verschijnen. We borrelen wat en vertellen elkaar de laatste nieuwtjes. Verder wordt er tussen de bedrijven door geklust.

Woensdag is de dag dat we met z'n zessen weer bij elkaar zijn, vers uit de Bahama's. We gaan uit eten en daarbij vloeit de drank weer rijkelijk. De bierconsumptie van Pat en Darnell is niet bij te houden, maar daar denken Eddie en John anders over. Ik houd het bij ijsthee (ben namelijk goed verkouden) en zie dit alles maar wat aan. Het is kei gezellig, maar rond tienen neem ik afscheid, ben doodop en ga naar bed. John volgt nog geen tien minuten later en zaagt binnen enkele minuten een heel woud om.
Opeens schrik ik wakker van Cindy, ze roept om hulp. Er is iets met Eddie aan de hand. Ik maak John wakker, mijn vermoedens zijn dat Eddie in het water is gevallen met zijn dronken kop. John staat binnen no time (iets te snel) op de kant en blesseert daarbij zijn bovenbeen en enkel. Ik ben nog bezig iets aan te trekken en ren daarna naar SY Cyrano. Iemand roept dat hij een hartstilstand heeft en niet meer ademt en ik zie dat Cindy in paniek. Pat is ondertussen zijn versie van reanimeren aan het uitvoeren, maar dat lijkt nergens op. Zij hebben Eddie in staande positie als ik aan boord kom. Als eerste check ik zijn pols, hij heeft een hartslag (gelukkig) daarna wil ik dat Pat ophoudt waar hij mee bezig is. Eddie moet snel in de stabiele zijligging gelegd worden anders stikt hij.
Vergeet niet dat bijna iedereen heeft gedronken, gelukkig krijg ik iedereen mee en ligt Eddie binnen enkele seconden op zijn zij. Hij geeft over en heeft weer lucht. Hij komt langzaam bij en ik stel hem verschillende vragen waar hij goed op antwoord. Ondertussen heeft John 911 gebeld en heeft de politie die direct (weer binnen 5 minuten!) ter plaatse was naar de boot gedirigeerd. Iets later is de ambulance gearriveerd, Cindy en Eddie worden naar het dichtsbij zinde ziekenhuis gebracht. Ongelofelijk hoe snel ze hier op een 911 (dit is onze 112) belletje reageren. Eind goed al goed.
Blijkt dat Eddie zoveel heeft gedronken dat hij door een alcohol vergiftiging onderuit is gegaan, zijn hoofd is naar achter gevallen en zijn tong heeft de luchtweg geblokeerd. Je moet er niet aan denken wat er zou zijn gebeurd als Cindy eerst was gaan douchen, wat haar eigenlijke plan was.

De rest van de week blijft het gelukkig rustig, tot zaterdag. John is net een zeilboot aan het wegbrengen met twee lokale mannen. De eigenaar van de zeilboot heeft een aantal maanden zijn slip niet betaald en is in Maine (in het noorden van de US). Hij heeft Pat gevraagd zijn zeilboot naar een Marina te brengen. Pat kan niet omdat hij met verhuizen bezig is en hij vraagt John als schipper. De mannen zijn al vroeg weg en ik ben nog bezig met schoonmaken als Cindy met haar mobieltje naar mij toekomt. John is aan de lijn, met slecht nieuws. John's vader Leo is in het ziekenhuis opgenomen, hij ligt op de intensive care.
Die dag maken we plannen hoe snel John terug naar Nederland kan, ik ga naar het internet om het een en ander uit te zoeken. Pat geeft ons zijn truck mee zodat we naar Orlando kunnen rijden, een vier uur durende rit. We houden de hele dag telefonisch contact met Nederland. Die nacht slapen we niet en het ziet er niet al te best uit, de situatie is niet veranderd als John's moeder rond een uur in de morgen lokale tijd belt.
Alles is gepakt, en om zes uur in de ochtend zijn we klaar voor vertrek naar het vliegveld als de telefoon gaat. John's moeder zegt dat er een klein wonder is gebeurd, de laatste uren gaat het een stuk beter met Leo. We besluiten samen met John's moeder het vertrek uit te stellen.

De rest van de week verloopt als in een droom, iedere dag gaat het wat beter met Leo en uiteindelijk mag hij van de intensive care af. En onze zorgen worden met de dag minder. We leven op een afstand mee en dat valt ons zwaar. Ook valt ons nog vies tegen hoe snel je in Nederland kan zijn, ondanks de goede infrastructuur in de VS zijn de afstanden gewoon erg groot.
De boosdoener blijkt een bacterie te zijn die langzaam zijn lijf aan het vergiftigen was. Gelukkig sluiten we de maand af met het goede nieuws dat Leo begin november weer naar huis mag.