Op 1 april, het is geen grap, houden we een proefvaart op JoHo met vijf franse expats. Met zeven personen vertrekken we op motor de lagoon in. De wind laat het afweten, toch worden op verzoek de zeilen gehesen. Op een mooie plekje in de lagoon gaan we voor anker zodat er een onderwater inspectie gehouden kan worden. Er wordt druk rondom de boot gesnorkeld. JoHo is ondertussen goed groen aan de onderkant, daar moet weer een likje verf (anti-fouling) tegen aan...

We zijn al druk bezig met het nalopen van de boot. Wat nemen we mee, wat blijft er liggen. Bijna al onze kleren en schoenen gaan straks met andere boten naar Madagascar, de mensen daar zijn erg arm en zullen hier gelukkig mee zijn. De levensmiddelen die nog aan boord zijn worden in overleg met de kopers verdeeld onder de mensen die het niet zo breed hebben. Een deel van onze reserve onderdelen en gereedschappen verkopen we aan de liefhebbers voor een prikkie. Oud materiaal wordt aan land gebracht voor vernietiging. Hierbij raakt John verwond. Hij bracht een oud tafelblad weg naar de kant, vanuit de dinghy probeerde hij het op de wal te gooien maar de wind was zo krachtig vanwege een naderende cycloon dat het hout met volle kracht terug vloog tegen John's hoofd. Met als resultaat een enorm ei op zijn voorhoofd. In de Yacht Club was gelukkig ijs voorhanden en daar heeft hij de hele middag zijn verwonding gekoeld.

De laatste dagen wordt ik beloond met een regenboog boven Petit Terre, het weer raakt echt van slag. Op 4 april worden we dan overvallen door de uitlopers van Cycloon Jaya die als tropische storm het zuidelijke puntje van Mayotte raakt. De wind draait van krachtig Zuid plotseling naar krachtig Noord met als gevolg enorme golven op onze ankerplaats. We besluiten aan boord te blijven. Je zou er zeeziek van worden. Eigenlijk komt het goed uit, John heeft intussen een flinke verkoudheid te pakken en met zijn bult gaat het ook al niet geweldig. Het vocht is langzaam naar beneden gelopen en hierdoor ontstaat er druk achter het oog. De kleur is ondertussen zwart-blauw. Dit alles is niet op de gevoelige plaat vastgelegd, ik heb het wel geprobeerd maar riskeerde gekielhaald te worden als het mij zou lukken....

Vandaag wordt de dag om de puntjes op de i te zetten. Eerste boeken we bij het reisbureau onze vliegtickets van Mayotte naar Parijs, daarna pakken we de ferry naar Mamoudzou waar we vervolgens opgehaald worden met de auto om naar Coconi te rijden. Coconi ligt in het midden van Grand Terre, de rit heeft nogal wat voeten in aarde. Er zijn barricades met hier en daar brandende auto's. De lokale bevolking (Maore) zijn in opstand tegen de oneerlijke verdeling in de beloning van de blanke (franse) werknemers en de lokale werknemers. De ingevlogen fransen krijgen voor hetzelfde werk het dubbele loon, plus een bonus. Erg eerlijk is dit ook niet in onze ogen.
Het laatste stuk moeten we lopen, auto's kunnen er niet meer door. In Coconi staat het kantoor van Michel, een van de vijf kopers. De overigen zijn Claire en Charles en Caroline en Damien. De koopcontracten worden officieel ondertekend. Er wordt getoost op de nieuwe aankoop, voorlopig blijft JoHo-tje gewoon zijn naam houden.

De laatste vrijdag in Mayotte verzorgen wij de drank bij de BBQ. Er wordt gretig gedronken, je zou bijna denken dat ze hier allemaal alcoholist zijn. Als we maar leut hebben, is het motto. William eet met ons mee, zijn afspraak gaat niet door en hij heeft niet gerekend op eten. De restjes gaan als gewoonlijk naar onze grote trouwe vriend Petit Loup (een grote Duitse herdershond). We maken het niet te laat....

De dag erop is John vroeg uit te veren om Thierry te helpen met zijn computer. Ik ga naar Mamoudzou voor boodschappen en een aandenken. De sfeer is vijandig en ik ben zo weer terug. We lunchen op het dek en daarna knappen we een uiltje.
Laat in de middag gaan we naar Lac Dziani op Petit Terre. Een prachtige wandeling naar de kraterrand. We zien kardinaalsvogeltjes en andere dieren. De flora is prachtig en de uitzichten zijn adembenemend. De trails leveren wat problemen op omdat ze niet bijgehouden worden en dus erg wild zijn. Met als resultaat dat we door hoge struiken, d'Yang plantages en verwilderde grasvelden onze weg moeten zoeken. Maar als je dan eenmaal de stranden van Moya ziet ben je alles weer vergeten. Op de terugweg krijgen we een lift terug naar de YC, we hebben genoten.

Op zondag 8 april krijgen Damien, Claire en Michel een middagje uitleg op de JoHo. John heeft netjes een overzicht gemaakt wat er aan boord aanwezig is en hoe alles werkt. Ik ben die middag in de YC te vinden waar ik druk ben met onze website. Storno heeft ondertussen ook door dat er wat staat te gebeuren en blijft liggen waar hij ligt en verroert zich niet. Met als boodschap; het is nog steeds mijn boot hoor. Gelukkig kunnen ze erom lachen.

De laatste dagen zijn we druk met pakken van onze tassen. We worden uitgenodigd bij William om te komen eten. John gaat alleen hij heeft namelijk zijn verkoudheid aan mij gegeven. De tickets zijn dan wel gekocht, maar we spreken met Michel en konsorten af dat als het geld niet op de rekening staat John blijft. Het zit ze ook niet mee, goede vrijdag en pasen zorgen voor vertraging. Maar alles is bijtijds rond, iedereen gelukkig.
De dag voor vertrek komt er een Nederlandse boot binnen. We maken nog even kennis met Willem en geven hem wat tips voor Petit Terre, waar wat te vinden is en zo. Helaas kunnen we weinig over Grand Terre vertellen omdat door de stakingen en de barricades het niet mogelijk was om de omgeving te verkennen. We hebben alleen de mangroves en de bergen in de verte gezien. Veiligheid gaat voor alles.
Van Willem horen we ook heel interessante dingen, John is erg in zijn tijd in de VS geinteresseerd en ze praten honderduit.

Het is 12 mei, we lopen nog eenmaal door JoHo.
We zullen altijd met plezier terug kijken op deze mooie tijd.
JoHo bedankt en tot ziens.