Het vertrek was al een aantal keren door weersomstandigheden uitgesteld maar we hebben nu dan toch koers Mayotte. Stormachtig kan je het wel noemen, de zee is ruig en de wind heeft uitschieters van 9 bft. De eerste dagen moeten we weer in het ritme komen, iedereen die zeilt kent het wel. Je ligt schuin, het beweegt (afhankelijk van het weer).
Gelukkig voor ons hebben we geen omkijken naar onze kat. Storno is onderweg jarig, hij wordt 16 jaar. Wat we vieren met een blik ham. Een stuk voor Storno en voor ons spagetti prosciutto. Storno is sinds het overleden van Grover een totaal andere kat geworden (in positieve zin), zelfs het zeilen heeft hij een plaats gegeven, hij is niet eens meer zeeziek.

Het is in deze contreien erg warm daarom slapen we als het even kan buiten in de kuip. De tweede nacht op zee maakt John mij wakker om de zeilen te verzetten (ik lig namelijk in de weg), met mij slaperige hoofd ben ik niet voorbereid op de ruwe zee. Een golf kapt tegen de boot en ik val met een geweldige klap naar achteren, hierbij kneus ik mijn ribben. Kneuzingen zijn normaal al vervelend genoeg, laat staan op een bewegende boot.
De weersomstandigheden zijn totaal van slag door de cyclonen die tot op vandaag zijn sporen in dit gebied achterlaten. De swell komt uit het zuid-oost, de golven uit het westen en de wind draait naar alle kanten van niets tot stormachtig. Het houd je scherp zeg maar, maar het idee om de outer islands van de Seychellen aan te doen is hierdoor geen optie. Desroches zou de eerste stop worden maar de swell zorgt ervoor dat we de ankerplaats niet eens kunnen aanlopen zo gevaarlijk zijn deze hoge surfgolven, wij krijgen er een Hawaii-gevoel van.

Door een harde Noord-Oost worden we gedwongen eerder koers te zetten naar beneden dan gepland. Onze koers moet regelmatig worden verlegd, als de wind uit het zuid-west komt wordt het Madagascar maar zodra de wind veranderen dit in Mayotte. Zo gaat het tot op dag twaalf, in de ochtend zien we op 60 mijl afstand de contouren van Mayotte dan eindelijk.
Helaas hebben we stroming tegen, wind op de neus en nog maar 30 liter diesel in de tank. En dan verdwijnt de wind ook nog eens, de motor moet bijgezet worden we slaan dan twee vliegen in een slag. Electra wordt bijgeladen en we maken water. Zo gaat het een aantal dagen achter elkaar, zo gauw we wind hebben wordt er gezeild. We tacken ons een breuk, maar de stroming zet ons elke keer weer net zo vrolijk terug.
Dit is niet de reis zoals wij hem hadden gepland. Je veranderd er niets aan en we proberen de moed niet te verliezen, maar leuk is anders. Op dag 15 maken we gebruik van een storm, we gaan als een speer met dik 6 knopen op het doel Mayotte af. Het ziet er naar uit dat we vanavond voor anker in de lagoon kunnen. Er rest ons nog vijf liter diesel....

Na de inloop van de lagoon worden verwelkomt door een franse boot, 'Police' (immigratie). John legt in zijn best frans uit dat zonder wind en diesel JoHo het niet gaat redden om diezelfde dag nog door te varen naar de bewoonde wereld, dat hij dan ankeren gaat tussen de riffen in de vaargeul. In het fr-engels wordt ons verteld dat ze JoHo wel willen slepen.
Zo gezegd zo gedaan, JoHo wordt 6 mijl verderop in Longoni aan een stijger afgemeerd. Wij zijn dol gelukkig, morgen als we diesel kunnen kopen gaan we verder voor de officiele inklaring. We bedanken de mannen met een fles wijn voor de hulp.

Nog dezelfde avond gaan we op zoek naar een bank om te pinnen, we krijgen een lift. Sebastian en vriend brengen ons naar de Jumbo een enorme supermarkt waar je ook een pinautomaat hebt. Er wordt meteen goed inkopen gedaan want Sebastian brengt ons ook weer terug naar de boot.
We schrikken van de eerste indrukken van Mayotte, we zijn toch al heel wat gewend zou je zeggen maar de donkere bevolking leeft hier op dit franse eiland in krotten, vee loopt gewoon over straat, 't is armoe troef. Het blijkt hier om illegalen te gaan die vanuit Madagascar en de Comoren naar Mayotte komen in de hoop op een beter bestaan, maar met deze prijzen kan je niet voorstellen dat deze mensen het kunnen redden.
Wij daarentegen genieten dezelfde avond van een heerlijk biefstukje met een frans stokbrood. Wat een tegenstrijdigheid.

Na een lekker nachtje slapen is John al vroeg op weg naar een bezinepomp, hij neemt twee jerrycans mee. Zwaar bezweet komt hij na twee uur terug. We vullen de hoofdtank en gaan naar Dzaoudzi om officieel in te klaren. Vlak voor de Yacht Club pikken we een mooring op. Maken snel de boot aan kant en gaan naar de yacht club. We informeren naar de mooring, het schijnt dat als de mooring vrij is je hem gewoon gratis kan gebruiken. De Yacht Club zelf is de eerste 2 weken vrij, daarna 15 euro per maand. Er zijn wasmachines, douches, 2 keer in de week film en dan nog iedere vrijdag een BBQ, wat een luxe!
Na de eerste kennismaking gaan we het officiele rondje douane, harbourmaster en immigratie maken. Iedereen is op de hoogte van de dag ervoor ('t is net een klein dorp' zegt John) en we zijn zo klaar.
Na al dat officiele gedoe is het tijd voor een biertje en dat mag ook wel, het is hier namelijk goed warm en vochtig. In de Yacht Club babbelen ze niet alleen frans maar ook een aardig woordje engels. Na afloop gaan we met Michel en Jean-Loup in Labattoir eten, vroeger waarschijnlijk de wijk met slachthuizen geweest.
Diep in de nacht nemen we afscheid en varen met een franse slag terug naar JoHo.

De dagen die volgen zijn zo'n beetje hetzelfde, we brengen JoHo in orde en zetten haar te koop door een paar advertenties op de prikborden te hangen. Daarna naar de YC waar we gezellig iedere avond blijven hangen. Vele mensen passeren de revue, Michel die bijna practisch in de YC woont, de franse barman Valerie die achter ons op een boot woont, de duitse barman Dieter die werkelijk geen nagel heeft, Pierre (die wij Mr Alzheimer noemen).
We trekken veel op met William (Mr Dordrecht). Hij heeft een vriendin gehad in Dordrecht en iedere keer als hij ons ziet begint hij spannende verhalen over die tijd te vertellen. Cecil en Amandine zijn de dames die hier regelmatig bivakkeren.
Het is gezellig maar iedereen heeft wel zijn eigenaardigheden. Achter iedereen die in Mayotte leeft steekt wel een verhaal, en we willen niet eens alle details weten. We maken hier meer mee dan ons lief is, van echtelijke ruzies tot rellen in Grand Terre. Maar er wordt wat af gelachen (en gezopen).

Donderdag 22 maart zijn we bij Julian en zijn vrouw Maquela uitgenodigd. Julian heeft ons de eerste dag enorm geholpen, hij werkt namelijk bij de immigratie en was de enige op die 'Police' boot die Engels spreekt. Hij heeft ervoor gezorgd dat we naar Longoni gesleept zijn.
Julian is Frans en Maquela Amerikaans. Dat verklaard meteen waarom zijn engels zo goed is. Julian haald ons op met de auto en thuis worden we door Maquela verwelkomt. Zij heeft mexicaans gekookt. Heerlijk en erg gezellig. Zo gezellig dat ze een week later bij ons aan boord komen borrelen.

We vervelen ons geen moment. Met de gratis ferry gaan we twee keer per week naar Mamoudzou voor de boodschappen, de terugreis met de ferry is 0,75 euro per persoon. De markt is hier heel bijzonder, de verkopers rusten in ligstand en komen niet van hun plaats. Zelfs niet om je wat te verkopen, je moet alles zelf maar pakken.
De vrouwen lopen hier met een soort klei masker over straat. Ziet er een beetje vreemd uit, je moet het zien als een vorm van make-up. Het schijnt goed voor de huid te zijn en ze verbranden niet.
Af en toe nemen we voor 1,00 euro per persoon de taxi naar de Jumbo, waar we ons te buiten gaan aan lekkere luxe etenswaren.

Mayotte bestaat uit Grand Terre (grote eiland) en Petit Terre (kleine eiland), verder zijn er vele onbewoonde eilandjes in de lagoon. Tot nu toe hebben we nog niet veel gezien. We hadden een aantal wandeltochten op het programma staan, maar de hoge temperaturen en vochtigheidgraad zorgen er voor dat we nog niets hebben ondernomen. We denken eraan om binnenkort een auto te huren om Grand Terre te bezichtiging, er zijn hier Maki's en er is een vanille cooperatie die hier vanille verbouwd.
Ook ben ik erg benieuwd naar de Baobab, een speciale boom waar we vanaf onze ankerplaats tegen een fraai maar solitair exemplaar aankijken. Verder heeft de eigenaar van het franse parfumhuis Guerlain hier een woning. Guerlain heeft zelfs een parfum naar dit eiland vernoemd 'Maore'. Ik heb het nog niet kunnen ontdekken. De natuur is hier geweldig, iedere dag zwemmen er zeeschildpadden langs JoHo. Verder zie je overal prachtige gecko's.

In de eerste twee weken hebben we al vier potenciele kopers gehad die JoHo hebben gezichtigd. Een vreemd idee dat we misschien JoHo hier verkopen. April wordt een spannende maand voor ons.