De overgang van oud op nieuw gaat zonder veel feestelijkheden voorbij. Op nieuwjaarsdag wensen wij Keith en Diane (Lady Guinevere), Richard en Aleve (Muggle), Winfried en Jutta (JuWin) en Hannes en Heike (Le Crabe) een gelukkig 2007 toe.

Wij zijn de eerste week druk bezig met groot onderhoud aan JoHo, dit moet ook gebeuren. Als eerste krijgt de Hood een opknapbeurt, schoonmaken, schuren en schilderen doet wonderen. Het ziet er weer tip top uit. Ook het houtwerk is aan een nieuw jasje toe, verder nemen we een deel van het interieur onderhanden en het resultaat mag er zijn. Tussen de bedrijven door volleyballen we bijna iedere middag met de Duitsers, een beetje afleiding hoort erbij.

Ondertussen krijgen we van Keith iedere dag een vijfdaags weerbericht, zodat we plannen voor vertrek kunnen maken. John helpt Keith weer met zijn computerproblemen, zo is iedereen gelukkig.
Het leven op Chagos is vrij basic, zelf brood bakken, flessen met regenwater vullen, cocosnoten zoeken, openenen en dan raspen. Diane leert mij raspen met resultaat dat aan eind van de dag bloederige handen van de scherpe rasp. De cocos wordt hierna uitgewrongen en 3 dagen te drogen gelegd, of voor de ongeduldigen onder ons (ahem) in een pan in de oven gebakken. Voor de vitamientjes kweken we een soort tauge, lekker in de salade.
Vlees is er niet, maar als alternatief is er vis al moet natuurlijk wel eerst gevangen worden. John en Keith vissen samen buiten het atoll en de vangst is goed, ze hebben de grootste tonijn ooit door een yachtie gevangen in Chagos (volgens Keith dan), een geelvin tonijn van 1.20 meter en 35 kg zwaar. Verder hebben ze nog Wahoe, bonito's, Red Snapper. De tonijn wordt in plakjes gesneden met zout behandeld en op het dek te drogen gelegd, gelukkig hebben ze hier geen keuringsdienst van waren. Na een dag drogen wordt het gerookt, de rest frituren en bakken we.
We komen niet om van de honger.

Verder is het leven relaxed, we hebben goed contact met iedereen. De groep wordt versterkt met Humpfrey en Claire van SY Brumby.
Het enige schokkende is dat ondanks dat we een heel eind van de kant af liggen, we tot twee keer toe een ratje aan boord hebben. Onze waakkat Storno geeft de eerste keer geen kik, de twee beesten liggen bijna op elkaars lip en er gebeurd niets. De twee keer is Storno wat waakser, in de ochtend loopt hij maar op het dekt te miaauwen en ja hoor, ook in het grootzeil zit een ratje. Allebei de ratjes zijn uit zichzelf van boord gesprongen en terug naar de kant gezwommen....
Onmiddellijk hebben we maatregelen getroffen zodat ze niet meer via de mooringtouwen omhoog kunnen klauteren.

Zaterdag 20 januari komt de Sabi Star binnen met Ian en Christine. Leuke mensen, australiers, maar we kruisen elkaar want zondag 21 januari is het zover, we gaan! De weerberichten zijn erg gunstig en ik kan mijn ongeduld niet op. John is wat rustiger en had nog wel even kunnen blijven. Nu is hij nog snel even aan land om brood en koek voor onderweg te bakken.
In de middag nadat we afscheid hebben genomen van de Chagosgroep vertrekken we. Op weg naar de Sychellen.

Op de motor varen we het Salomon atoll uit, de zee is rustig. Onze koers is eerst omhoog daarna kunnen we direct koers naar Victoria Harbor zetten. Het belangrijkste is om niet onder de 5 graden te komen i.v.m. cyclonen, de veiligheid staat voorop. Verder verwachten we goede wind rond de 3e graad zuid, de Noord-Oost monsoen.
De eerste twee dagen schieten we op, we hebben weinig wind maar stroming mee, al draait de wind op dag twee te veel. Wel zien we dolfijnen en regenbogen.
Daarna is het afgelopen met de pret, we zitten tussen fronten, wisselvallig weer veranderd in zwaar weer en de situatie aan boord is niet leuk. We zingen nog uit volle borst 'was ik maar bij moeder thuis gebleven'. Daarna vergaat ons het zingen, valwinden uit het westen in een storm kracht 8-9 is de oorzaak. Brekers slaan kapot op de JoHo of vlak er naast.
Zo ondergaat JoHo met bemanning 20 squalls in 7 dagen tijd, niet normaal. De oververmoeide bemanning is dan ook blij als op 30 januari het weer omslaat. We hebben trouwens een kanjer van een kat, geen omkijken naar gehad tijdens het zware weer.
Nu hebben we overigens het andere uiterste, weinig tot geen wind.....
Nog zo'n slordige 670 mijlen op de Indische Oceaan te gaan.