DECEMBER 2006

Het is 1 december en wij zijn op weg naar Gan. Om precies 21.21 uur passeren we de evenaar, een raar idee. We zien geen Neptunes met zijn drietand in een wagen voortgetrokken door dolfijnen. Nee, wij kijken uit over een fluweel gladde zee. Na een rustige overnachter komen we aan in het Addu atoll, de laatste stop in de Maldiven en onverwacht weerzien met Le Crabe.

Het hele Addu atoll valt ons tegen, volgens mij zijn we een beetje te veel verwend tijdens onze reis door de Maldiven. De mensen zijn een stuk onvriendelijker, minder behulpzaam en we zwijgen maar over de officieals. Volgens de laatste categorie mogen we niet in de lokale haventjes gaan liggen en moeten we daar direkt weg. Dat doen we, nadat we eerste diesel hebben gehaald en proviand hebben ingeslagen. Juwin gaat voor anker bij Le Crabe en wij gaan naar de officiele ankerplaats in de lagune bij Gan.
Wij besluiten hier niet al te lang te blijven en hakken meteen een andere knoop door. Vanaf Chagos gaan we verder naar Indonesie. We stellen iedereen op de hoogte van ons besluit en maken de boot in orde voor vertrek. Le Crabe vertrekt eerder, zoals ze hebben gepland en JoHo en Juwin volgen drie dagen later.

Na nog snel telefonisch contact met de ouders vertrekken we op 6 december naar het beloofde paradijs Chagos. We verlaten het Addu atoll, hebben en weinig wind en uit het zuiden, waar gaan we naar toe, natuurlijk het zuiden.... We brengen de dag kruisend door met een ongeloofelijke gemiddelde snelheid van twee knopen.Tegen de avond valt de wind totaal weg, Juwin is ons in de middag al gepasseerd en we kunnen geen contact meer met ze krijgen. We dubben motor aan of niet, we moeten natuurlijk zuinig zijn, in de Chagos is niets te krijgen en zeker geen diesel. Ook de tweede dag is er geen wind, in de middag wordt toch de motor bijgezet. Het geluid van klapperende zeilen maken je ook niet gelukkig. Geen wind betekend ook goed warm, we zoeken naar schaduwplekjes op de boot. Eind van de middag zijn we niet meer alleen, een groep vissen (we denken Bonito's) zwemt gezellig rond de JoHo mee. Zo gaat het vier en halve dag door, we kruipen vooruit. Een voordeel is wel dat je op je gemakje een brood kan bakken, wat opruimen en veel lezen om de tijd te doden. De vissen zijn nog steeds bij ons en zorgen voor wat afleiding, maar ze bijten niet in het lokvisje....
Dan steekt er eindelijk op 11 december een windje op. Meteen een krachtje zes/zeven, we worden vooruit gestuwd en lopen gemiddeld vijf knopen. Voor het eerst krijgen we een flinke bui over ons heen, maakt allemaal niets we komen vooruit!

12 december we varen het Salomon atoll op de Chagos Archipel binnen en pikken een mooring op voor het eiland Ile Boddam. We maken de balans op; tachtig liter diesel verbruikt, zeilen moeten nagekeken worden, voorraad opnieuw onderverdelen. Ook Le Crabe en Juwin hebben last gehad van de windstiltes en hebben er maar liefst 8 dagen over gedaan, een troost voor ons. We begroeten sy Muggle (D) die we nog kennen van de Rally, maken kennis met sy Lady Guinevere (GB) en we krijgen bezoek van Robert (NL) van een catamaran. Hij is blij dat hij weer eens Nederlands kan praten en echte koffie krijgt te drinken. Robert zal een van deze dagen vertrekken richting Oman.

We liggen net een dag als we bezoek krijgen van de jongens van het Britisch Indian Ocean Territory (BIOT). Even in het kort, de Chagos Archipel staat onder Brits bevel en de officiele bewoners zijn als ik me niet vergis in de jaren zeventig uitgekocht en verplaatst naar Mauritius. Op het atol Diego Garcia is een Brits/Amerikaanse militaire basis opgezet. Het beleid was dat ze de yachties tolereerden, maar vanaf 1 april gaan er nieuwe regels in met als gevolg dat het moeilijker en duurder wordt om Chagos aan te doen.
Na het bezoek van het BIOT zijn we 100$ armer voor de inklaring en mooring fee, drie maanden geldig. Dit wordt vanaf 1 april (geen grap) 100 pond per maand.......

De eilanden zijn weelderig begroeid, er staan nog de skeletten van woningen en een gedenkteken van de oude bewoners. Verder is er op dit ogenblik genoeg grondwater om de was te doen. Er wordt door Winfried en John een oven gebouwd om (echt) brood te bakken aan land. Volleybal is de hoofdbezigheid op het land als het niet regent. Ook hier regent het regelmatig. John vangt zijn eerste haai, een blacktip. Haaien moeten worden teruggezet van het BIOT, op straffe van hoge boetes. Haai smaakt overigens naar kip voor diegenen die zich dat afvragen.
Voor ons ongedurige jonge honden is het hier wel leuk, maar niet voor lang. Voor mij persoonlijk is twee tot drie maanden Chagos veel te lang, gelukkig denkt John daar ook zo over.

Er komt een nieuwe boot binnen op 20 december, een catamaran genaamd 'Dai Long Wan' uit Hong Kong. Met Ginny (vrouwelijke capitein) hebben we een gesprek over Indonesie wat ook al niet al te vrolijk is. Zij is op weg naar uiteindelijk Zuid-Afrika en wil hier de kerstdagen met haar crew doorbrengen en daarna vertrekken.
Bij ons is de discussie waar gaan we heen weer opgelaaid, we zijn het zeilen ook wel even een beetje zat. Zou direct naar Madagascar met een korte pauze en daarna naar Zuid-Afrika en stallen op de kant toch de oplossing zijn?

Kerst staat voor de deur en Chagos geeft daar een vreemd gevoel bij. Op het land is door Richard en Alev een tropische kerstboom gemaakt, ik hang er mijn kerstballen in en op de boot staat een klein kerstboompje met rode lichtjes. Dit is het eerste jaar dat we geen contact met onze ouders hebben, ze weten wel dat we goed zijn aangekomen dankzij de email verzonden via Richard's SSB (kortegolf).
Eerste kerstdag is een regenachtige dag en we nemen dankbaar de uitnodiging van Dai Long Wan aan om daar met z'n allen kerst te vieren. Iedereen brengt wat te eten en drinken mee. Het is best gezellig.

Tussen kerst en oude en nieuw zijn we druk bezig. We gaan palmhart steken, het binnenste van een palmboom, erg lekker om in salades te verwerken. Vis roken, voor mij ook een nieuwe ervaring. John vangt opnieuw een haai, deze keer een nurseshark en een heel karwei om deze los te maken.

Diane en Keith zorgen ervoor dat we eindelijk de knoop doorhakken, we gaan toch niet naar Indonesie. De info is zo negatief en het zou de reis voor ons ook te lang maken. Het wordt Seychellen, Mayotte (een Frans eiland bij Madagascar), Madagascar en zo verder. Uiteindelijk dan door naar Zuid-Afrika. Zo gauw we in Januari goede wind hebben vertrekken we. Dan hebben we ook eindelijk weer contact met de familie en vrienden.
Nieuwe plannen voor een nieuw jaar.