SEPTEMBER 2006

Eindelijk weten we of JoHo verkocht is. Niet dus. De gegadigde heeft op het laatste moment afgehaakt. We kunnen nu definitieve plannen maken en de laatste dingen aanschaffen, de tijd begint te dringen.

De laatste week is een drukke week, eerst komen mijn ouders naar Rosmalen, tussen de bedrijven door gaan we naar Dory en Ben in Schagen en dan combineren we een interview met de Gelderlander (regionale krant Gelderland) met een dagje Nijmegen, de oudste stad van Nederland (2000 jaar oud) en mijn geboortestad.

De geschiedenis van de stad Nijmegen begint ongeveer in het midden van de eerste eeuw voor Christus, als de Bataven neerstrijken op de hoogvlakte, die in de voorlaatste Saale-IJstijd was ontstaan, zo'n 150.000 jaar geleden. Rond 15 voor Christus stichten zij op het meest westelijke uiteinde van deze hoogvlakte, op en rond het huidige Valkhof, het Oppidum Batavorum (de stad van de Bataven). De Romeinen bouwden hun legerkampen op de strategisch hoog gelegen hoogvlakte van Nijmegen, de stad krijgt een Romeinse vorm met het typische dambordpatroon en krijgt de naam Noviomagus.
Vanaf het midden van de achtste eeuw maakt Nijmegen (dan Numaga genoemd) opnieuw deel uit van een groot rijk en wel het Frankische Rijk. Aan het eind van deze eeuw maakt Keizer Karel de Grote Numaga tot zijn meest noordelijk gelegen verblijfplaats en hij laat een paleis bouwen op de Valkhofheuvel.
De St. Stevenskerk bestaat sinds de 13e eeuw. En is daarna verschillende keren ver- en herbouwd, laatstelijk nadat de kerk in 1944 beschadigd is geraakt tijdens de bombardementen. Het historisch deel van het stadhuis van Nijmegen dateert oorspronkelijk uit 1553. Het herbergt een groot aantal historische en modernere kunstwerken. Hieronder bevinden zich onder andere het beroemde Raadsel van Nijmegen, de galerij met burgemeesterportretten en de vermaarde verzameling 17e eeuwse wandtapijten van Hollandse en Vlaamse origine. Een dan is er natuurlijk het standbeeld van Marieke van Nieumeghen.
Een boeiende stad en we genieten er van.

Vandaag, dinsdag 12 september is het zover, een beetje zenuwachtig pakken we al onze bagage, Storno gaat als handbagage mee. De auto is behoorlijk vol, maar de reis naar Dusseldorf is een fluitje van een cent. Bij het inklaren moeten we voor Storno extra betalen en dat doen we dan maar. Voor de laatste keer nemen we afscheid van John's ouders en mijn ouders bellen we nog snel even. Van Dusseldorf vliegen we naar Istanbul waar we een overstap tijd van vier uur hebben. Geen straf als je weet dat het vliegveld van alle luxe is voorzien (zelfs gratis WiFi). Maar tegen de tijd dat we alle moeilijke controles (vooral met de kat) achter de rug hebben wordt er doodleuk medegedeeld dat de reis van Istanbul naar Mumbai is gecanceld. De gemoederen lopen hoog op, wij blijven rustig wachten tot er meer info komt. We hebben alle tijd.
Het antwoord op de vraag waarom de vlucht nu is geannuleerd krijgen we niet te horen, maar we worden met zo'n veertig man naar een VIP-room begeleid waar we van allerlei versnapperingen worden voorzien, lekker luxe. Ondertussen wordt er gekeken wat een passende oplossing voor eenieder is. Voor ons is Istanbul-Bankok-Delhi-Mumbai geen optie en ook vervalt Istanbul-Abu Dhabi-Delhi-Mumbai, allemaal te lang voor een kat.

Vlak voordat een vliegtuig naar Cairo vertrekt krijgen wij te horen dat we hiermee vliegen. En toen ging het mis. Snelsnel worden alle tickets voor een kleine selecte groep in orde gemaakt en hop weg zijn we, deze keer met een tussenstop in Cairo van twee uur. Bij aankomst moeten we onze paspoorten meteen inleveren en we moeten de legerofficieren volgen. De andere medereizigers hebben nogal wat moeite met deze tactieken, voor ons is het een bekend verhaal na zoveel weken Egypte.
Dan komt het grote probleem, Storno. In Istanbul zijn ze in de snelheid vergeten een extra tickets voor hem uit te schrijven en aangezien we nu met Egypt Air naar Mumbai vliegen moeten we opnieuw betalen. We willen niet betalen en er wordt gedreigd onze bagage uit het vliegtuig te halen, we hebben snel genoeg door dat ze het werkelijk menen, we hebben een dure kat. Maar het vliegtuig vertrekt op tijd en we genieten van een paar uur rust.
We landen ronden elf uur in de ochtend in Mumbai en onze volgende vlucht vertrekt om 12 uur, maar vanaf een ander vliegveld. In Mumbai worden we van alle kanten geholpen, de douane is een makkie en dat is maar goed ook met al die voorverpakte vlees en kaas in onze bagage. We zijn om vijf voor twaalf bij de balie, maar helaas is die vlucht is er voor ons niet meer bij. Moedeloos zakken op onze bagage neer, arme Storno, wat een reis. Ze adviseren ons bij een andere maatschappij nieuwe tickets te kopen ze vliegen maar een maal per dag.
Zo gezegd, zo gedaan en ik ga er op uit en koop nieuwe tickets. Ik vraag nog of een kat geen probleem is maar dat is het volgens het baliepersoneel niet. Dan komt de laatste bagage controle en breekt er paniek uit onder de Indische legerofficieren, een kat wat nu? Nee wij mogen niet mee. Het huilen staat mij nader dan het lachen, gelukkig helpt de vliegmaatschappij ons verder. Na vele uren wachten kunnen we, als de gezagvoerder het goed vind, mee met India Air op dezelfde tickets. Tien minuten voor vertrek komt het verlossende antwoord, geen probleem. Goa here we come. We zijn doodop als we landen in Goa.

Voordat we vertrokken kregen we nog een kaart met daarop een tekst: zoek het avontuur, maak nieuwe vrienden en kom met spannende verhalen terug.
Maken jullie je maar geen zorgen dat komt wel goed.

Na een heftige taxirit staan we eindelijk oog in oog met JoHo. We ontgrendelen de boel, op het eerste gezicht ziet alles er redelijk uit. Dan komt de schrik, zien we het goed? Het is met geen pen te beschrijven, hier kunnen we niet in overnachten. We hebben lekkage gehad en alles wat aan stuurboord stond is doorweekt en beschimmeld, morgen moeten verder op onderzoek uit. We kunnen wel janken wat een rotzooi.
John van SY Kekeni biedt een helpende hand en geeft ons een slaapplaats. Morgen zien we wel verder.

Na een rusteloze nacht zijn we al vroeg in de weer. Het is zelfs erger dan wat we gisteravond hebben gezien. Alles zit onder de schimmel, delen van de boot zijn goed nat geworden, elektronica en elektra moeten vervangen. Maar da's niet het ergste, het vocht heeft beestjes aangetrokken....
Eerst wordt alles wat niet meer te gebruiken is weggegooid, daarna zijn we dagen bezig met schoonmaken en alles na te kijken. Er blijken ook beestjes in het houtwerk te zitten. Na rondvraag vrezen we het ergste en gaan we naar een pesticide control bedrijf in Panjim. Zij komen kijken, kunnen ons zeggen dat het niet was wat we vreesden, maar ook dat zij weinig voor ons kunnen doen. De 'wood-ants' (2mm kleine beestjes) welke zij vaststellen eten enkel nat en zacht hout en papier. Volgens de expert gaan ze dood als er geen voedsel meer is, dus drogen die boot!
De dagen bestaan uit werken, werken en nog eens werken. Van 's morgens vroeg tot laat in de avond. Het klimaat In India is verschrikkelijk vochtig en ons visum loopt begin oktober af, dan moeten we het land uit. We maken de keus de boot zeilklaar te maken, te bevoorraden en dan toch maar te vertrekken.
We hebben een hele leuke laatste week. De man die ons bevoorraad nodigt ons en Hannes en Heike (SY Le Crabe) uit voor een etentje bij hem en zijn vrouw thuis. Een hele gezellige avond. Ook is het weerzien van alle mensen en het uit eten in de avonden erg leuk.

Het duurt een aantal dagen voordat we alle benodigde papieren hebben en dan blijkt dat we niet direct mogen gaan. Eerst moeten we naar een afscheidsparty, daar krijgen we ook pas onze papieren. We komen er niet onderuit, ook niet als we zeggen dat we geen onderdeel van de Vasco da Gama meer zijn. 'No sorry, the reception is specially for the leaving yachts, it's a flag-off ceremony'. Eigenlijk voelen we ons wel erg vereerd. Tijdens de receptie zet onze voormalig collega echter zijn beroerdste masker op, bah wat een min mannetje.

Voor mij is India geen succes geweest. Grover is hier overleden. Zijn rustplaats is een een mooi overwoekerde plaats met uitzicht op zee en niet meer toegankelijk. Verder hebben we een hoop ellende met de Rally gehad en dan het smerige klimaat. De vlag gaat uit nu we vertrekken.
Het is bijna het einde van de maand, we hebben de afgelopen tijd bergen verzet. Nu is dan eindelijk het moment waarop we ons hebben verheugd. JoHo is er weer klaar voor. We zeggen iedereen gedag dan nog even een stillle groet naar Grover, we varen vlak langs zijn rustplaats, een moeilijk moment.
Zo varen we het zeegat uit.

De oversteek naar de Maldiven verloopt goed, we varen op de motor totdat we buitengaats zijn. De rest van de 500 mijl leggen we op zeil af. De zee is vrij kalm en de wind prachtig. Dagenlang zien we niets dan water. Heel vredig, hebben we ook nodig na zo'n zware tijd. Op de eerste dag vangt John binnen vijf minuten zijn eerste paar vissen.
Storno is nog een probleem, hij heeft het de laatste tijd bijzonder zwaar gehad, en eten en drinken doet hij niet of nauwelijks, dat baart ons zorgen. We hebben al een programma voor hem opgesteld als we op de Maldiven aankomen. We vragen ons af hoe de Maldiven zullen zijn, je hoort er zoveel verschillende verhalen over.

We zijn er 2 oktober, in het volgend journaal lezen jullie meer over de Maldiven.