MEI 2006

Het wordt een spannende ochtend, vandaag eindigt de rally officieel met een laatste meeting. Iedereen heeft intussen een veilige ligplaats aan de pontoons van Dristhi Marina. Elf boten blijven hier tot na de monsoon, tijdens deze periode is het te gevaarlijk om uit te varen. Een ander deel van de groep is na het verblijf in Bombay doorgevaren naar Thailand en Maleisie.
De meeting wordt ingeluid met koffie en koek, de groep heeft een gedicht voor de leiding gemaakt (John, Lo en ik) en Peter draagt het voor.

Na de meeting laat ik de dierenarts bellen, het gaat niet meer met Grover. Ondanks de feestdag staat de dierenarts binnen een uur op onze boot. Hij bekijkt het eens en stelt voor om Grover toch nog te behandelen, maar als blijkt dat zijn levenssituatie er niet beter op gaat worden maak ik de moeilijkste beslissing van mijn leven. We laten Grover inslapen, na vijftien jaar trouwe liefde valt dat heel zwaar. Ik niet beschrijven hoe dat is, afscheid nemen van Grover. Grover is begraven in Panjim met uitzicht op zee.

De rest van de week ben ik goed van slag, ik voel me ziek. Het weer help ook al niet mee, het is zo'n 38 graden en erg vochtig. We staan vroeg op, werken tot tien uur en nemen pauze tot zes in de avond anders is het niet op te brengen. De nachten zijn net zo warm, we hebben een aantal ventilatoren gekocht en hopen dat het binnenin de boot uit te houden is.

Met de groep gaan we naar de toeristische Anjuna markt. Bij aankomst blijkt het een van de laatste markten van het seizoen te zijn. Hebben wij even geluk. De markt is een kleurrijk geheel waar je veel souveniers kunt kopen, wat wij ook doen want binnenkort gaan we naar Nederland. John kan de verleiding niet weerstaan en koopt een Tibetaanse klankschaal, de negatieve energie verdwijnt als sneeuw voor de zon als men naar het zuiden gaat staan en geluid uit de klankschaal haald.
In de namiddag zijn we weer op weg naar de boot. Storno staat ongeduldig op ons te wachten. Sinds Grover er niet meer is wil hij zoveel mogelijk aandacht van ons, en dat krijgt hij natuurlijk ook.

Verder brengen we de tijd door met schoonmaken, klusjes, website's bijhouden en het evalueren van de rally. Af en toe duiken we een airco koffietent in om wat af te koelen bij een ijskoffie. Ook komt er iemand die belangstelling voor JoHo heeft naar onze boot kijken, het zou toch niet waar zijn dat we JoHo straks nog verkopen. Tickets zijn ondertussen ook besteld, in plaats van twee weken gaan we nu bijna vier maanden naar Nederland.

Met de groep overblijvers gaan we dwars door Goa naar Mollem National Park. De busrit is al spectaculair, niet alleen het uitzicht maar ook wat de rijstijl betreft. Bij de ingang van het National Park stappen we over een viertal jeeps die ons verder het park in brengen. Alles is zo groen hier, de jeeps stoppen bij het voetpad waarna we te voet verder gaan naar de watervallen. Onderweg worden we verrast door apen, onze aanwezigheid stoort ze niet. Met hun menselijke kopjes kijken ze ons met pientere ogen aan. Als we verder willen lopen volgen een paar van de groep ons maar bij de watervallen haken ze af.
Er stroomt nog verrassend veel water na beneden, ondanks dat het nog geen regenseizoen is. Het is hier zo vredig en het water is helder. Een aantal van de groep, waaronder John, nemen een verfrissende duik en zwemmen onder de watervallen door. Als iedereen weer is aangekleed lopen we op ons gemak door het oerwoud terug. We maken nog een laatste stop bij de dertiende eeuwse Mahabeva tempel, een tempel voor god Shiva. Onbeschrijvelijk mooi om zijn eenvoud. De hele omgeving straalt. Moe maar voldaan verlaten we het heilige terrein.

Tussen de excursies door zijn we druk bezig met voorbereiden voor ons vertrek naar Nederland, er moet nog veel gedaan worden. Ook hebben we grootse plannen voor een volgende rally, dol enthousiast vertellen we Lo de plannen. Helaas de vreugde was voor korte duur, Lo geeft te kennen niet door te willen gaan en wij mogen niet de naam Vasco da Gama gebruiken want dat is zijn rally.... Het gaat zelfs zo ver dat Lo ons afsluit van onze eigen Vasco-mail. Hij is behoorlijk doorgedraaid en daardoor reageert hij overspannen op alles. Komt goed zullen we maar denken.

Vlak voor vertrek bezoek ik met de groep nog een specerijenplantage. Bij aankomst worden we voorzien van kleine hapjes en drinken. Na veel info over hoe men kruiden kan gebruiken voor bepaalde aandoeningen gaan we de plantage op. De route duurt zo'n anderhalf uur en we krijgen veel kruiden, fruit en specerijen te zien, sommigen in het beginstadium, anderen voor de oogst. Tijdens de wandeling komen en aantal werkolifanten tegen, wel vreemd dat je ze kan aanraken. Twee nemen een verkoelend bad in het beekje en spelen met hun begeleiders. Tot slot krijgen we typische indiase lunch met een aantal curry's en veel rijst. Een leerzame dag.

Het is zover, we staan op het punt om de JoHo voor mijn vier maanden achter te laten. Bepakt en bezakt lopen we heel vroeg in de ochtend naar onze taxi, die natuurlijk niet op tijd is. We pakken de eerste de beste taxi die ons (John, Jutta, Storno en mezelf) naar het station in oud Goa brengt. Ook hier in India rijden de treinen niet op tijd en we moeten een dik half uur wachten voordat de trein arriveerd. Als de trein stopt en we instappen krijgen we een schok, moeten we hier twaalf uur in verblijven?! Omschrijving: erg Spartaans.
De treinreis is vermoeiend, er wordt druk gevent in de trein. Ook bedelaars zijn hier van de partij. In de loop van dag is het niet uit te houden zo warm, de ramen zijn klein en er staan ralies voor. Jutta is slim en gaat als de rest van de indiers op een ligplank slapen, John leest wat en ik zit met Storno op schoot. Onze wereldkat is behoorlijk onder de indruk, om oververhitting te verkomen maak ik regelmatig zijn koppie nat met water. Dat werkt.
Tegen de avond komen we in Bombay aan. We maken gebruik van de faciliteiten van de Royal Bombay Yacht Club. Heerlijk afkoelen in een airco omgeving. We blijven tot sluitingstijd, met de taxi worden we naar het vliegveld gebracht. Hier nemen we afscheid van Jutta die naar een andere terminal moet. Nog een paar uur overbruggen en dan zijn we eindelijk op weg. Storno gedraagt zich voorbeeldig, ook als we bij een aantal controle punten hem uit zijn reistas moeten halen.

Eenmaal in het vliegtuig vallen we alle drie doodop van vermoeidheid in slaap. Het is zes uur vliegen naar Istanbul, waar we vijf uur overstaptijd hebben. We vermaken ons wel, hier hebben ze wifi (gratis internet) en lekkere Starbucks koffie. De tijd vliegt, ook in Istanbul hebben we wat problemen bij de controlepunten met Storno. Maar na het zien van alle papieren voor de kat worden we doorgelaten. Dusseldorf here we come.

Wat kan een vlucht van drie en half uur lang duren. We landen in de de namiddag in een koud en regenachtig Duitsland, voor ons trouwens geen straf we kunnen ons namelijk niet meer herinneren waneer de laaste keer is geweest dat we regen hebben gehad. Buiten staan John's ouders ons op te wachten. Als alle bagage erin zit rijden we eerst naar Nijmegen, het wordt een bliksembezoek aan mijn ouders. We willen maar twee dingen, douchen en naar bed. Heerlijk om weer thuis te zijn.

De eerste dagen zijn we druk bezig met onze bagage en wennen aan een heel ander leven. We kopen een tweedehands auto en een caravan, hiermee willen we de aankomende weken lekker op ons gemak door Europa trekken. Weer eens wat anders zullen we maar zeggen. Een nieuwe uitdaging staat voor de deur.