AUGUSTUS 2005

Vrij vroeg vertrekken we uit Katapola-baai. Eenmaal buiten de baai staat ons een onplezierig vooruitzicht te wachten. Behoorlijke wind en onzettend hoge golven. Na het ronden van het eiland verergert zelfs de situatie.
Met een bloedgang valt de wind van de kliffen af, deze valwinden veroorzaken een windkracht acht met uitschieters van negen. De zee is onstuimig waardoor de JoHo flink gaat rollen. Een kleine ''stormspinaker'', een nieuw ideetje naar aanleiding van de kite-surfers, brengt uitkomst en we zeilen met een rotgang maar redelijk comfortabel totdat de wind afneemt. Laat in de middag bereiken we, voor ons gevoel eindelijk, het eiland Astipalea.
We stevenen op Skala af, waar we doodop het anker laten vallen. We zijn zo moe dat we snel een hapje naar binnen werken om vervolgens zo snel mogelijk te kooi te gaan.

Astipalea kan ons niet bekoren en we besluiten zo snel mogelijk te vertrekken, maar de harde wind zorgt er voor dat we moeten uitwijken naar Maltezana. Dit ligt nog steeds op Astipalea. Aan deze visserskade liggen we met enige tegenzin een aantal dagen verwaait. Er is niets op dit eiland, zelfs geen internet.
Werkelijk onbegrijpelijk.

Eindelijk kunnen we het eiland verlaten, met een lekker windje zeilen we richting Simi. Maar zoals zo vaak in de Med veranderd de wind, dus wij onze koers. Laten we toch in Knidos uitkomen.
Dit is in drie jaar tijd veranderd van een verlaten baai in een druk toeristisch trekpleister. Er ligt zelfs een aanlegsteiger, waar ze schandalige overnachtingsprijzen hanteren. We gooien echter ons anker uit, en na een nachtje vertrekken naar Panormittis.

In Panormittis blijven we ook maar een nachtje. Onrust zorgt ervoor dat we alweer op weg zijn naar Marmaris, we hebben alles mee. Het wordt een fantastische zeildag. Rustige zee met een bestendige wind. Wel van achteren waardoor we vervelend bewegen, maar dat mag de pret niet drukken.

In Marmaris Yat marina blijft de JoHo een maandje liggen, er moet nogal wat geregeld worden voor ons vertrek naar Nederland. Tickets terug, kattenopvang. We klussen onze nieuwe aanwinst, een elektrische ankerwinch met een 20 kg beugelanker, op de JoHo. Tussentijds lekker afkoelen in het zwembad.

Dan breekt de dag aan voor het vertrek, we hebben het gevoel dat we op schoolreis gaan. De hele nacht liggen we te woelen, uiteindelijk zijn we maar opgestaan. Nog even de katjes vertroetelen en we zijn op weg.
De wegen in Turkije vallen niet tegen, een groot deel is snelweg. Het landschap doet Frans aan, een beetje als de Provence. In de buurt van Istanbul wordt het wat drukker maar al met al valt het best mee. In Istanbul maken we een pitstop van twee uur voor de aanschaf van een sateliettelefoon. Nog de zelfde avond rijden we door, nou ja met files wordt dat toch wel moeilijk. Niet zo vreemd met zestien miljoen inwoners, langzaam sukkelen we door het centrum van Istanbul.

Laat die avond bereiken we de grens met Bulgarije. Het kost ons zo'n slordige drie uur voordat we daadwerkelijk op Bulgaars grondgebied zijn.
We rijden 's nachts door en zelfs in het donker ziet alles er armoedig uit.

Heel vroeg in de ochtend arriveren we bij de Yugoslavische grens, deze grens is 's nachts gesloten, waardoor een gemiddelde wachttijd van vier uur ontstaat.
Ons geduld wordt ruimschoots beloond, we rijden door een prachtige bergachtige omgeving met canyons en kabbelende stroompjes. Indrukkend mooi. Af en toe komen we stil te staan door werkzaamheden aan de weg maar dat is geen straf.
Verderop wordt het landschap totaal anders, het lijkt zelfs sterk op Nederland. Ook de snelwegen, welliswaar tolwegen, zijn van goede kwaliteit. En ook hier hebben ze de laserguns ontdekt. We worden aangehouden voor te hard rijden. We kopen de agent om met tien euro, en wij maar denken dat dat alleen nog maar in films gebeurd. Het geld verdwijnt gelijk in de achterzak van oom agent.

Nog dezelfde dag bereiken we Hongarije, tegenwoordig EU, dat maakt alles lekker makkellijk. Onderweg genieten we van een plaatselijke lekkernij, goulash soup en een enorm stuk varkensvlees als hoofdgerecht. Met een ronde buik rijden we verder en overnachten in Wenen. Vroeg in de ochtend rijden we nog door het historische centrum van Wenen. Wat een adembenemende stad is dat toch. Weer iets voor op ons verlanglijstje. Met een lekkere snelheid bereiken we rond zessen de Nederlandse grens. Blij verrast is de begroeting van Pa en Ma Geerdink en wat later Pa en Ma Hoedemakers.

Een weekje Nederland is veel te kort met zo'n overvolle agenda, eerst naar Amsterdam, dan rijden we weer richting Hamburg. Familie bezoek hier, vrienden bezoek daar. Iedereen wil een stukje aandacht, wel fijn dat we de grote familie van John met een feest bij zijn ouders (bijna) allemaal treffen.
Voor we het weten is het weer tijd om te vertrekken en we vertrekken zonder te weten hoe de zwangerschappen aflopen in mijn familie en bij onze vrienden. Wel erg jammer, hiervoor waren we (ook) naar Nederland gekomen. Het heeft helaas niet zo mogen zijn.

Na een afscheid voor langere tijd, stijgt ons vliegtuig op van Vliegveld Eindhoven en we maken een tussenlanding in Rotterdam. Nog eenmaal werpen we een blik op Holland.
In Dalaman staat onze Duitse vriend Hannes al op ons te wachten. Voordat we het weten staan we al op de JoHo. Een betere thuiskomst kunnen we ons niet wensen, twee spinnende katten staan ons op te wachten. Een ondanks dat Grover ziek is, ziet hij er naar omstandigheden redelijk uit.

Het verbaast mij dat we weer zo snel onze draai gevonden hebben. Na het schoonmaakwerk staat John weer te klussen. Ditmaal heeft hij een (kapotte) tweedehands windgenerator op de kop weten te tikken.
Deze generator moet nagekeken worden. Binnen een dag heeft John het gefixed en werkt de windgenerator.

Ook worden we op de valreep van augustus nog verrast met een belletje uit Duitsland. Niels en Anique (onze vrienden) hebben een dochter.