JUNI 2005

Net op tijd gooien we ons anker uit. Het begint te donderen en bliksemen dat het een lieve lust is. Dit alles wordt vergezeld met een flinke regenbui. We liggen aan de overkant van Fethiye. Hier blijven we een tijdje. John maakt zijn antenne voor de wirless-lan en probeert die met succes uit. Het resultaat een gratis snelle verbinding met het internet.
En dan heb je net alles voor elkaar begeeft de harde schrijf het. Grrrrr. Maar ook dit probleem krijgt een goed einde en zo staan er nogal wat klusje op de nominatie om afgehandeld te worden.

Het weer is vrij onstabiel, dat levert een aantal winderige dagen op. Op deze dagen met veel geschommel gaat het leven gewoon door, van klussen tot schoonmaken.
En dat laatste is met twee katten geen pretje. Heb je net een kleed gewassen plassen ze het uit onvrede weer onder. Ook de zeeziekte gaat bij hen maar niet over. Bij mij valt dit trouwens erg mee.

Tien NM verderop ligt Gocek. In deze baai gaan we bij een prachtig strandje (wel druk met gullits) voor anker. Het geeft ons voor het eerst een vakantie gevoel.
In de avond steken we onze boot-BBQ aan, John kookt namelijk. Met nog een dag extra verkoeling krijgen we weer wat rust terug.

De plannen zijn om zo snel mogelijk naar Marmaris te vertrekken. We hebben ferrytickets naar Rhodos.
In Turkije zit het zo dat ons visum maar voor drie maanden geldig is. Daarentegen mag de auto zes maanden blijven. Je zou toch denken: ''dat levert geen problemen op''. Fout gedacht, de auto staat in John's paspoort. Hij mag het land niet verlaten zonder die auto. Nu proberen we de auto in Rhodos te verkopen, Griekenland is een EU-land, dat moet alles makkelijker maken denken we.

Langzaam met wind op kop bereiken we uiteindelijk de baai van Marmaris. De eerste dagen blijven we dicht bij de stad. Makkelijk om met een dinghy aan wal te gaan. Na een avondje stappen zijn we het lawaai goed beu.
We tanken nog voordat we naar de overkant van de baai vertrekken. Terwijl we daar liggen spreekt een man ons aan, gewone vent om te zien. Hij verteld dat-ie ook een rondje gaat varen, hij gaat naar de Carib. Leuk zeggen wij, maar als we dan zien waarmee zijn we toch even sprakeloos......

Ik pak de auto en John zeilt de JoHo naar de ander kant van de baai waar we een moorring pakken. Vanaf de kant volg ik de JoHo op zeil, wat een machtig mooi gezicht. Helaas heb ik geen camera bij. Later maken we nog wel een foto van de baai van Marmaris.
Het blijft goed waaien en we leggen de JoHo in Yat Marine zodat we rustig aan ons verplicht tripje naar Rhodos kunnen beginnen. Deels komt dit ook wel door ons lugubere uitzicht aan de moorring....

Vandaag is het zover, voor dag en dauw staan we op om op tijd bij de ferry te zijn. Veel te vroeg dus. De douane heeft het druk met onze papieren. Na een tijdje is alles afgerond, we rijden al richting een supersonische ferry, helaas voor ons het wordt een klein veerbootje voor max drie auto's. Door vertraging komen we laat aan in Rhodos, en daar horen we dat ze ook nog over ongeveer twee uur terugvaren!
Het plan om de auto te verkopen valt hiermee in het water. De weinige tijd wordt nuttig gebruikt om inkopen te doen. Vooral het inslaan van varkensvlees is een groot succes. Het was al met al een vermoeiende dag en het plan is maar voor de helft geslaagt, we hebben allebei een nieuw visum.

We blijven nog een aantal dagen in de marina, het is vanouds gezellig. We maken kennis met mensen die mee gaan met onze rally. Van Peter (Wet Dream) krijgen we een boom, die hij naar zijn zeggen al drie jaar niet gebruikt en alleen als ballast op de boot ligt.... Wij zijn er erg blij mee Peter, hartstikke bedankt. Van Leo en Liesbeth (Scharrel) krijgen we een SSB mee; "Kun je wat vogelen en een beetje contact houden tijdens de rally''. Van een Duitse! overbuurman krijgen we noig 30 meter landvast (van 18mm), we zouden bijna blijven, het geld is er zo uit..... :-)
Verder zijn er nog wat oude bekenden uit Finike waar we mee bijpraten. Maar na een laatste avondje borrelen met Wendy (Impala) en haar ouders (LoCoMotion) besluiten we toch maar weer eens te vertrekken.

De wind brengt ons naar Simi (Griekenland). Als we Panormittis binnen varen zijn we aangenaam verrast. In de baai staat een prachtig wit klooster. Het klooster draagt de naam van de Saint Michael, de beschermheilige van de zeevarenden.
Iedere keer als er een grote boot binnen komt en vertrekt, speelt de beier een riedeltje. Dit is bedoelt als zegening en welkom.

Hier zwemmen we veel. Het is bloedheet, al waait het weer behoorlijk. Ook Virgo's Child met gevolg is gearriveerd. Lekker babbelen, op de thee en uit eten met z'n allen. De kat snoept in de tijd dat we van de boot weg zijn uit de pan spaghetti...
Als het weerbericht er goed uitziet gaan we met de hele kliek weer op weg.

Na een vermoeiende dag zeilen blijven we een nacht in een baai bij Bodrum. De volgende dag zijn we weer vroeg op pad. John vangt zijn eerste vis, ongeveer een kilo zwaar.
Bij een Turks resort, waar we de JoHo stil leggen, BBQ'en we de vis, heerlijk. Zo vers kan je hem nergens krijgen.

Twee dagen rust en we zijn weer onderweg, maar in de vroege ochtend breekt onze v-snaar. Alsof de duivel er mee speelt, de boot barst bijna van reserve onderdelen maar een v-snaar zit daar niet bij. John maakt een tijdelijke v-snaar van touw, en in een Turks vissershaventje wordt hij geholpen door een Turkse Nederlander. Binnen een uur zijn we onderweg.

Onderweg hebben we via de marifoon contact met Virgo's Child. We spreken af in een baai in Gaidharos. Een verlaten inham. Af en toe hoor je het geluid van wat geiten met belletjes om hun nek. Het water is hier ongelooflijk helder. Er liggen zeesterren op de bodem en er komen hele scholen vissen langs. Verder zien we hele kleine rode kwalen langs drijven. Wat kan de natuur met al zijn eenvoud toch mooi zijn.

De avonden zijn nog steeds behoorlijk koud (21 graden) en we kruipen er vroeg in. Morgen is er weer een dag..